ΓΙΑΝΝΗΣ Κ
Το προφίλ μου
Αυτοί που ΣΗΜΕΡΑ
μας κάνουν "Μαθήματα Οικονομίας".
Σημερα, Χλευάζουν τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ, που ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ !
Σήμερα, μας Ονομάζουν ΖΗΤΙΑΝΟΥΣ της ΕΥΡΩΠΗΣ !
ΣΗΜΕΡΑ
.
.
.
.
.
και ΤΟΤΕ.....
Το 1973 ήταν μια χρονιά σταθμός για τον κινηματογράφο. Προβλήθηκε στη μεγάλη οθόνη η γνώριμη πλέον σε όλους ταινία "Ο Εξορκιστής", βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του William Peter Blatty, ο οποίος και έβαλε 15 χρόνια για να το τελειώσει. Η ταινία μιλούσε για το δαιμονισμό ενός κοριτσιού και ήταν τόσο ωμή και τόσο ρεαλιστικά γυρισμένη που αναφέρθηκαν περιπτώσεις ανθρώπων που ένιωσαν πραγματική φρίκη και απεχώρησαν έντρομοι από την κινηματογραφική αίθουσα. Πόσοι όμως γνωρίζουν ότι το βιβλίο του Blatty βασίστηκε σε ένα πραγματικό γεγονός; O Blatty μετέτρεψε στο βιβλίο του το αγόρι της πραγματικής ιστορίας σε κορίτσι, και αυτή είναι και η ουσιαστικότερη διαφορά που θα μπορούσαμε να επισημάνουμε.
Ιανουάριος 1949. Στην περιοχή του Mont Rainier, στο Mairyland, ζεί μια οικογένεια που απαρτίζεται από τον πατέρα, την μητέρα, τη γιαγιά, το νεαρό γιο τους, και μια θεία, η οποία, αν και δε μένει ακριβώς εκεί, περνά πολύ καιρό από τη ζωή της στο σπίτι αυτό, μιας και διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με όλους και κυρίως με τον ανιψιό της. Η θεία αυτοαποκαλείται μέντιουμ και περνά την ώρα της "παίζοντας" Ουίζα, και μυώντας και τον ανιψιό της σ' αυτήν την πρακτική. Η Ουίζα είναι μια θεωρητικά απλή αλλά ουσιαστικά πολύ επικίνδυνη πρακτική που επιτρέπει μέσω ενός πλακέ χαρτονιού ή ξύλου, όπου βρίσκονται τα γράμματα της αλφαβήτου καθώς και κάποια άλλα σύμβολα, να έρθεις σε επαφή με τον άυλο κόσμο των νεκρών. Στην Παλαιά μάλιστα Διαθήκη, η πρακτική αυτή τιμωρούνταν με θάνατο διότι επέτρεπε την επίκληση και τον ερχομό ενός δαίμονα στον κόσμο μας.
Κατά τη διάρκεια αυτών των "παιχνιδιών", παράξενα πράγματα άρχισαν να εκδηλώνονται στο σπίτι, όπως θόρυβοι που δεν υπήρχε λόγος να υπάρχουν, γδαρσίματα στους τοίχους... Έπειτα, οι θόρυβοι έγιναν πιο έντονοι κι' επίμονοι, συνεχίζονταν μάλιστα και κατά τη διάρκεια ατέλειωτων βραδιών. Αντικείμενα άρχισαν να μετακινούνται μόνα τους, φρούτα εκσφενδονίζονταν από τη μια άκρη του δωματίου στην άλλη, το τραπέζι στριφογύριζε... Στο δωμάτιο του παιδιού τα πρωινά διαπίστωναν έντρομοι ίχνη άγριων γραντζουνιών στο στρώμα του. Στις 26 Ιανουαρίου, η θεία πεθαίνει. Ο νεαρός που ήταν δεμένος μαζί της δεν μπορεί να το ξεπεράσει και ψάχνοντας για κάποια διέξοδο, στρέφεται προς την Ουίζα, με την ελπίδα να έρθει σε επαφή μαζί της.
Αρχίζει να αλλάζει. Κλείνεται στον εαυτό του, ενώ οι νύχτες του στοιχειώνονται από εφιάλτες. Η οικογένεια δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει, η κατάσταση έχει ξεφύγει από οποιοδήποτε όριο. Θα στραφούν προς την Εκκλησία ελπίζοντας να βρουν εκεί μια απάντηση. Εκεί θα τους υποδεχθεί ο πάτερ Schuss.
Ο ιερέας γνωρίζει πολύ καλά τον δόκτωρα Rhein, γιατρό παραψυχολόγο. Σε μια αλληλογραφία που αντάλλαξαν διαβάζουμε: " Τη νύχτα της 17ης προς 18ης Φεβρουαρίου, πήρα το παιδί μαζί μου για τη νύχτα, για να διαπιστώσω από μόνος μου τα φαινόμενα που μου είχαν αναφέρει. Το παιδί αποκοιμήθηκε σε μια πολυθρόνα, κι 'έπειτα από λίγο γλίστρησε σιγά-σιγά κι' ακούμπησε στο πάτωμα. Το πήρα και το έβαλα στο κρεβάτι, το οποίο άρχισε να δονείται, το στρώμα βρέθηκε στο πάτωμα, και γλίστρησε κυριολεκτικά κάτω από το κρεβάτι..."
Πήγαν το παιδί σε ψυχιατρική κλινική υπό την επίβλεψη του δόκτωρα Mablerose, έκλεισαν τρία ραντεβού για να το εξετάσουν, πήγαν στα δύο, όχι όμως και στο τρίτο, από φόβο μην το κλείσουν μέσα, μιας και την εποχή εκείνη, το να σε κλείσουν σε ψυχιατρικό άσυλο ήταν αντίστοιχο με το να σε κλείσουν σε φυλακή καταδίκων.
Ο ιερέας θα τους προτείνει τη δική του εξήγηση: το παιδί πρέπει να είναι δαιμονισμένο. Θα πάρει την οικογένεια και θα πάνε στην εκκλησία Saint James, όπου τους περιμένει ο νεαρός πάτερ A. Hugues. Όταν ο ιερέας συναντάται με το παιδί, το παιδί εκστομίζει ακατονόμαστες βρισιές, το τηλέφωνο του ιερέα στο γραφείο του αρχίζει να κινείται από μόνο του, στο δωμάτιο πέφτει απότομα η θερμοκρασία σε σημείο ψύχους. Τρομοκρατημένος, ο ιερέας συμπεραίνει πως πρόκειται πράγματι περί δαιμονισμού που επιβάλει εξορκισμό. Όμως δεν τηρούνται όλες οι προϋποθέσεις που έχει θεσπίσει η Εκκλησία για να πραγματοποιηθεί ο εξορκισμός, και πέρα απ' αυτό, ο ιερέας είναι νέος, χωρίς πείρα στους εξορκισμούς...
Ωστόσο, ο πάτερ Hugues θα κάνει όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες για τον εξορκισμό ενώ θα οδηγήσει το παιδί στο νοσοκομείο της Georgetown όπου θα λάβει χώρα ο εξορκισμός. Όλα είναι έτοιμα.
Το παιδί, δεμένο σφιχτά στο κρεβάτι με δερμάτινα λουριά, χτυπιέται ξέφρενο προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο πάτερ Hugues ξεκινά τον εξορκισμό... Όσο η διαδικασία προχωρά, τόσο πιο βίαιο γίνεται το παιδί, εκστομίζοντας ακατάπαυστα αισχρολογίες και βλασφημίες. Ο ιερέας δεν αφήνει τον εαυτό του να παρασυρθεί από αυτά που ακούει και συνεχίζει τον εξορκισμό, αλλά σε κάποια στιγμή χαλάρωσης, το παιδί καταφέρνει να βγάλει ένα από τα λουριά, βγάζει από το κρεβάτι μια σούστα και σκίζει μ' αυτή το χέρι του ιερέα, από τον ώμο ως τον καρπό. Μετά από αυτή την πρώτη προσπάθεια εξορκισμού, ο ιερέας καταλαβαίνει ότι έχει να κάνει με τον ίδιο το Διάβολο. Παραδέχεται ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα και σταματά. Μόλις περνά η κρίση, το παιδί επιστρέφει με τους γονείς του στο σπίτι.
Την άλλη μέρα το πρωί, η λέξη "Louis" εμφανίστηκε στο στήθος του, χαραγμένη στο δέρμα με νύχια ή κάποιο άλλο αιχμηρό αντικείμενο. Οι γονείς κοντεύουν να τρελαθούν και, καθώς οι ίδιοι κατάγονται από την πόλη Saint Louis, πηγαίνουν στο σπίτι του θείου του παιδιού, ο οποίος μένει σ' αυτήν την πόλη. Παρά αυτή τους τη μετακίνηση, τίποτα δεν αλλάζει. Τα φαινόμενα εξακολουθούν να επιμένουν. Η κόρη αυτού του θείου, πηγαίνει στην εκκλησία του Αγίου Francois Xavier για να μιλήσει στους ιερείς για εκείνα που είδε να συμβαίνουν στο σπίτι της. Εκεί θα μιλήσει στον πατέρα Bishop, ο οποίος, συνοδευόμενος από το πατέρα Bowdern πηγαίνουν στο σπίτι να συναντήσουν τους δυστυχείς γονείς. Μόλις το παιδί τους βλέπει αρχίζει να κινείται προς όλες τις κατευθύνσεις, βρίζει και δείχνει να αηδιάζει στην όψη και μόνο των ιερέων αλλά και κάθε θρησκευτικού συμβόλου που φέρουν πάνω τους.
Μετά από αυτή τη συνάντηση, θα γραφεί μια από τις πιο πλήρεις αναφορές που γράφηκαν ποτέ πάνω σε δαιμονισμό ανθρώπου τον εικοστό αιώνα. Ο πάτερ Bowdern θα κρατήσει ένα ημερολόγιο με όλες του τις συναντήσεις με τον Δαίμονα καθώς και με όλα όσα συνέβησαν σχετικά με την υπόθεση αυτή. Ας δούμε κάποια αποσπάσματα από το ημερολόγιο:
Τετάρτη 9 Μαρτίου
"...αφόρητοι πόνοι στο στομάχι φαίνεται ότι έπιασαν το παιδί. Η μητέρα σήκωσε την κουβέρτα και την επάνω πυτζάμα του μικρού και είδαμε μεγάλες γρατζουνιές στο θώρακα του νεαρού..."
Παρασκευή 11 Μαρτίου
"...το παιδί κοιμόταν όταν ένα μπουκαλάκι με αγιασμό, τοποθετημένο 60 εκατοστά μακριά από το κρεβάτι, εκτοξεύθηκε προς την αντίθετη γωνία του δωματίου. Στην έξοδό μας, ένας πολύ μεγάλος θόρυβος ήρθε από το δωμάτιο, ενώ στην είσοδό μας, η ντουλάπα γλίστρησε κατά μήκος του τοίχου και γύρισε εντελώς φέρνοντας εμπρός την πίσω της μεριά. Μια καρέκλα μετακινήθηκε 60 περίπου εκατοστά. Ένας εσταυρωμένος, καθώς και άλλα ιερά αντικείμενα που βρίσκονταν κάτω από το μαξιλάρι, γλίστρησαν μέχρι το πόδι του κρεβατιού..."
Αποφασίστηκε ότι θα έπρεπε να γίνει εξορκισμός.
Τρίτη 15 Μαρτίου
"...το στρώμα άρχισε να δονείται, τα ιερά αντικείμενα της Αγίας Μαργαρίτας-Μαρίας που είχαμε τοποθετήσει πάνω στο κρεβάτι εκσφενδονίστηκαν ακόμα μια φορά κατά μήκος του δωματίου."
Ο πατέρας Bοwdern πηγαίνει στο αρχιεπίσκοπο, του διηγείται το τι συμβαίνει, ο αρχιεπίσκοπος αποφασίζει να γίνει ο εξορκισμός. Είναι ο ίδιος ο πατέρας Bowdern που θα κάνει τον εξορκισμό, χωρίς όμως να γνωρίζει την πρώτη προσπάθεια που είχε γίνει από τον πατέρα Hugues.
Ο πατέρας Bowdern παίρνει για βοηθό τον πατέρα Halloran, και έναν άλλο ιερέα. Πηγαίνουν μαζί στο σπίτι της εν λόγω οικογένειας και ξεκινούν τον εξορκισμό. Οι πρώτες προσευχές προκαλούν τον εκσφενδονισμό του φλασκιού με τον αγιασμό στον απέναντι τοίχο. Το κρεβάτι αρχίζει να τινάζεται.
Τετάρτη 16 Μαρτίου
"Το πρώτο precipio προκάλεσε στο αγόρι μια βίαια αντίδραση. Τρεις μεγάλες γρατζουνιές εμφανίστηκαν στο στήθος του, στο άκουσμα των ονομάτων του Θεού, της Αγίας μητέρας Του και του Αγίου Μιχαήλ. Τα πιο βαθιά σημάδια που εμφανίστηκαν στο σώμα του ήταν εκείνα ενός κεφαλιού διαβόλου στο δεξί του πόδι, ενός κερασφόρου ανθρώπου πρόχειρα σχεδιασμένου, καθώς και η λέξη "Hell"(=κόλαση) στο στήθος του."
Παρασκευή 18 Μαρτίου
"...το αγόρι απάγγειλε μαζί με μας την προσευχή του..."
Σάββατο 19 Μαρτίου
"...φτάσαμε μέχρι τις 7 το απόγευμα, το αγόρι πήγε να κοιμηθεί στις 8. Ο εξορκισμός ήταν πολύ βίαιος. Προκαλούσε διαβολικά γέλια και ουρλιαχτά..."
Δευτέρα 21 Μαρτίου
Αποφασίστηκε να οδηγηθεί το παιδί στην ψυχιατρική κλινική ώστε να συνεχιστεί εκεί ο εξορκισμός. Η γλώσσα του παιδιού έγινε πολύ αισχρή και βίαιη. Πρέπει να είδε έναν από τους ιερείς στην κόλαση.
"Τι έκπληξη που σε βλέπω εδώ!! Τι κάνεις εσύ εδώ στην κόλαση;"
Κυριακή 27 Μαρτίου
"...νέα φάση διαβολικού πτυσίματος. Έφτυνε με μια απίστευτη ακρίβεια. Στο 1μ 50 μπορούσε να σε βρει στο πρόσωπο. Τα μάτια του ήταν κλειστά και ωστόσο σκόπευε με εκπληκτική ακρίβεια..."
Παρασκευή 1 Απριλίου
Για να γίνουν τα πράγματα πιο εύκολα, το παιδί βαπτίζεται σύμφωνα με τις καθιερωμένες τελετές.
Σάββατο 2 Απριλίου
Μετά το βάπτισμα, έπρεπε να του δώσουν τη Θεία Ευχαριστία. Εκεί έγινε πραγματική μάχη. Πέντε φορές προσπάθησαν να του δώσουν την Όστια (=η καθολική κοινωνία), και τις πέντε την έφτυσε πίσω. Μετά από δυο ολόκληρες δραματικές ώρες μάχης, απαγγέλθηκε τελικά η προσευχή, και το παιδί κατάπιε εντέλει την Όστια. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας τα φαινόμενα επιταχύνθηκαν με απίστευτο ρυθμό. Οι προσευχές που είχαν τη μεγαλύτερη επίδραση πάνω στο νεαρό ήταν εκείνες που ήταν αφιερωμένες στον Άγιο Μιχαήλ.
Δευτέρα 18 Απριλίου
10 η ώρα το βράδυ. Μετάληψη, έπειτα εξορκισμός, ο διάβολος φώναζε: "Δεν αρκεί αυτό...πρέπει να προφέρει μια λέξη, μια μόνο λέξη και θα απελευθερωθεί, αλλά δε θα την πει ποτέ..."
11 :45.Το παιδί βρισκόταν σε έκσταση, αλλά ήταν πιο ήρεμο απ' ότι συνήθως κατά τη διάρκεια της προσευχής που ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Μιχαήλ. Έπειτα, βγήκε απότομα από το στόμα του μια κλειστή και σοβαρή φωνή: "Σατανά, είμαι ο Άγιος Μιχαήλ και σε διατάζω εις το όνομα του Κυρίου να αφήσεις αμέσως αυτό το σώμα !!"
Το αγόρι είχε ένα σπασμό ενώ ταυτόχρονα ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος. Την ίδια στιγμή, όπως αναφέρθηκε αργότερα, οι ιερείς που βρίσκονταν μέσα στην εκκλησία είδαν στον τρούλο της εκκλησίας τον Άγιο Μιχαήλ να πολεμά το Δαίμονα. Το παιδί βγήκε από την κατάσταση έκστασης που βρισκόταν και ψέλλισε: "Έφυγε". Δεν είχε καμιά ανάμνηση από αυτό που του συνέβη, μόνο την εικόνα του Αγίου Μιχαήλ να πολεμά το Δαίμονα.
Ο πατέρας Halloran θα δηλώσει αργότερα: "Το μόνο που ξέρω είναι ότι είμουν εκεί και πως είδα αυτό που είδα"
Ο πατέρας Bowdern: "Ακόμα κι' ένα παιδί επτά χρονών μπορεί να δει τη διαφορά ανάμεσα σε έναν άρρωστο και έναν δαιμονισμένο"
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ
είναι μια πολύ αγαπημένη οικογένεια. Είναι ο αγαπημένος μου μπαμπάς,
η αγαπημένη μου μαμά, ο αγαπημένος μου αδελφός και στον κάτω όροφο
η αγαπημένη μου γιαγιά και ο αγαπημένος μου παππούς.
Τον αγαπημένο μου μπαμπά δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί φεύγει το πρωί
για τη δουλειά και γυρίζει τα μεσάνυχτα. Δηλαδή κανονικά γυρίζει
στις 7.00 μ. μ., αλλά κάνει και πέντε ώρες γύρω - γύρω το τετράγωνο
μέχρι να βρει να παρκάρει.
Κι όταν έρχεται δεν είναι και πολύ χαρούμενος και καθόλου δεν
μοιάζει με τους μπαμπάδες των διαφημίσεων που μπαίνουν μέσα με
δωράκια και σοκολάτες και τα παιδιά πηδάνε στην αγκαλιά του κι αυτός
γελάει και τα στριφογυρίζει ψηλά.
Εμάς λέει: «Άι σιχτίρι, το κωλοκράτος μου μέσα!!» και βροντάει τα
κλειδιά στο συρτάρι.
Την αγαπημένη μου μαμά δεν τη βλέπω επίσης, γιατί κι αυτή δουλεύει
αλλά έρχεται σπίτι με το λεωφορείο.
Και μετά πλένει, σιδερώνει, σφουγγαρίζει, μαγειρεύει και βρίζει τον
μπαμπά που δεν πήρε τυρί τριμμένο από το σούπερ μάρκετ. Και δεν
μοιάζει καθόλου με τις μαμάδες των διαφημίσεων, γιατί δεν μαγειρεύει
βαμμένη ούτε με ψηλοτάκουνα.
Κι όταν λερώσουμε το μπλουζάκι με σοκολάτες δεν γελάει χαρούμενη
που έχει το σωστό απορρυπαντικό, αλλά μας λέει: «Ε, βέβαια. Άμα έχετε
τη δουλάρα!! Άντε βγάλτο, τελείωνε, ΤΕΛΕΙΩΝΕ λέμε, την τύχη μου που
στραβώθηκα και τον παντρεύτηκα!!».
Τον αγαπημένο μου αδελφό δεν τον βλέπω ποτέ, γιατί λείπουμε κι οι
δυο στο σχολείο και μετά εκείνος πηγαίνει φροντιστήριο και μετά
κλείνεται στο δωμάτιό του και μετά ανοίγει το κομπιούτερ του και μετά
ψάχνει γυμνές κυρίες και μετά τις βρίσκει και μετά χαίρεται.
Ο μπαμπάς μου, η μαμά μου, ο αδελφός μου κι εγώ είμαστε μια πολύ
αγαπημένη οικογένεια και κάθε Κυριακή μεσημέρι κάνουμε ένα πολύ
αγαπημένο οικογενειακό τραπέζι κι εκεί έχουμε όλο τον χρόνο να
τσακωθούμε μεταξύ μας.
Ο μπαμπάς μαλώνει τον αδελφό μου που δεν διαβάζει αρκετά και μετά
μαλώνει εμένα που δεν τα τρώω τα παντζάρια.
Και μετά η μαμά μαλώνει τον μπαμπά μου γιατί μας μαλώνει, γιατί
είναι «αντιπαιδαγωγικό» λέει.
Και μετά η μαμά μου μαλώνει τον αδελφό μου που πετάει τα μποξεράκια
του στη μοκέτα κι έχει και τη μέση της και μετά μαλώνει εμένα που
θέλω να μου πάρουνε κινητό.
Και μου λέει: «Έκανε κι η μύγα κώλο και ζητάει κινητό».
Κι εγώ της λέω: «Η Ευαγγελία γιατί έχει κινητό που είναι και 27
μέρες μικρότερη;».
Κι η μαμά μου μού λέει: «Δεν με νοιάζει τι κάνει η Ευαγγελία, εμένα
με νοιάζει τι κάνει το δικό μου το παιδί».
Και φωνάζει και ο μπαμπάς τής λέει: «Τώρα που ουρλιάζεις εσύ, δεν
είναι αντιπαιδαγωγικό;»
Κι η μαμά τού λέει: «Δεν ουρλιάζω, συζήτηση κάνουμε».
Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Ναι, έχεις δίκιο. Μπορεί στο ισόγειο να
μη σ' άκουσαν!».
Κι η μαμά του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς θα σου
Β΄λεγα τώρα!». Και δεν του λέει.
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μιλάει για πολλή ώρα.
Κι ακούγονται μόνο τα πιρούνια, τα μαχαίρια κι ο αδελφός μου που
κάνει κλάπα κλούπα με τη γλώσσα του.
Κι η μαμά τού λέει: «Δεν μπορείς να φας σαν άνθρωπος;»
Κι ο αδελφός μου της λέει: «Σαν άνθρωπος τρώω».
Κι η μαμά μου του λέει: «Θα σε καλέσουνε σε κάνα σπίτι, ρεζίλι θα γίνουμε».
Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Μπορείς να σταματήσεις μία στιγμή, ΜΙΑ,
Μ-Ι-Α, αυτό το μπουρ μπουρ μπουρ, μες στΒ΄ αυτί μου;;.
Έλεος δηλαδή, ΕΛΕΟΣ, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!».
Κι η μαμά μου λέει: «Δεν φτάνει που έχω γίνει χίλια κομμάτια να σας
υπηρετώ όλους εδώ μέσα, μια καλή κουβέντα να ακούσω,
ΜΙΑ, Μ-Ι-Α».
Κι ο μπαμπάς μου της λέει: «Έριξες πολύ αλάτι, λύσσα το Β΄κανες».
Κι η μαμά τού λέει: «Ορίστε, εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι».
Κι εγώ ρωτάω: «Πότε είχαμε βόδι και μας το πήρανε;».
Κι ο αδελφός μου μού λέει: «Είσαι μαλακισμένο».
Κι εγώ βάζω τα κλάματα και λέω: «Με λέει μαλακισμένο».
Κι ο μπαμπάς μου του λέει: «Μη λες την αδελφή σου μαλακισμένο».
Κι ο αδελφός μου λέει: «Αφού είναι!»
Κι η μαμά μου λέει: «Δεν θέλω να ακούω τέτοιες λέξεις εδώ μέσα!».
Κι ο αδελφός μου της λέει: «Όταν τις λέει ο μπαμπάς είναι καλά;».
Κι η μαμά μου λέει στον μπαμπά μου: «Ορίστε, είδες το παράδειγμα που
δίνεις στα ίδια σου τα παιδιά».
Κι ο μπαμπάς μου λέει: «Μια μπουκιά δεν μπορούμε να φαρμακώσουμε
σΒ΄αυτό το σπίτι, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α».
Κι η μαμά μου του λέει: «Τι μπουκιά, εσύ δεν είπες είναι λύσσα; Κι
άμα δεν σΒ΄ αρέσει, να πας να σου μαγειρεύει η Βιβή».
Κι εγώ λέω: «Ποια είναι η Βιβή».
Κι η μαμά λέει: «Ποια είναι η Βιβή, Μανώλη;
Πες στο παιδί σου, στο σπλάχνο σου, στην κόρη σου ποια είναι η Βιβή, Μανώλη».
Κι ο πατέρας μου λέει: «Η κυρία Βιβή είναι μια εξαίρετη συνάδελφος
κι η μάνα σας είναι μια τρελή γυναίκα».
Κι η μαμά λέει: «ΓιΒ΄ αυτό γυρίζουμε μεσάνυχτα, Μανώλη; Επειδή η Βιβή
είναι μια εξαίρετη συνάδελφος, Μανώλη;».
Κι ο μπαμπάς λέει: «Γυρίζουμε μεσάνυχτα, διότι τα μεσάνυχτα
βρίσκουμε να παρκάρουμε. Άντε να δούμε πού θα φτάσει ο πληθωρισμός
πια».
Κι η μαμά μου του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς σου Β΄λεγα εγώ».
Κι ο μπαμπάς της λέει: «Τι θα μου Β΄λεγες εσύ;».
Κι η μαμά του λέει: «Το δισάκι μου στον ώμο, για τον δρόμο, για τον
δρόμο, αυτό θα σου Β΄λεγα εγώ».
Κι εγώ λέω: «ΈγινΒ΄ η βροχή χαλάζι, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει ει
ει ει ει ».
Κι ο μπαμπάς κι η μαμά μού λένε: «ΣΤΑΜΑΤΑ!!!» και σταματάω.
ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΛΙ μια σιωπή, ντράγκα ντούγκα τα πιρούνια.
Κι ο αδελφός μου λέει: «Έφαγα, πάω μέσα».
Κι ο μπαμπάς μου του λέει: «Δεν έχει να πας πουθενά. Τώρα τρώμε όλοι
μαζί σαν οικογένεια».
Κι η μαμά μου του λέει: «Έχει δίκιο ο πατέρας σου, να κάτσεις εκεί
που κάθεσαι».
Και καθόμαστε όλοι εκεί που καθόμαστε.
Ελενα Ακρίτα
Μετρήστε το Σεξουαλικό σας IQ
καντε το παρακάτω quiz για να μάθετε .. ;)
τ' αποτελέσματα εδώ :D με σχόλιο
Η Φτώχεια φτώχεια αλλά τα μπουζούκια μπουζούκια. To Times μας ξεμπροστιάζει !
Έτσι ΜΠΡΑΒΟ ΕΛΛΗΝΕΣ! ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΥΘΜΟ! ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΟΥΣ !
Τι κι αν πεινάσει αύριο η οικογένεια μας; Τα λαϊκά είδωλα θα είναι χορτάτα !
Ε ρεεε βουρδουλας που χρειάζεται ..
In Bouzouki Clubs, Some Greeks Still Live in Excess
By Nicole Itano / Athens Monday, May. 24, 2010 http://www.time.com
By 2 a.m., the party at Thalassa, a waterfront bouzouki club in the exclusive Athens suburb of Glyfada, is finally getting going. All evening, Porsches, Mercedes and BMWs have been rolling up to the door, disgorging men in coats and women teetering on stiletto heels. Inside, the queen of Greek pop, 40-year-old Despina Vandi, sings onstage. The cost of admission is a bottle of whiskey per table at a minimum of €170, about $200 and patrons shower the entertainers with pricey white carnations, bought by the basketful from young women working the floor.
Behind Thalassa's doors and those of dozens of other bouzouki clubs dotted around Athens, Greeks can still spend big if only for one night. Outside, reality is bleak. Flush with wealth only a decade ago, Greece is now drowning in debt and has been forced to go begging to Europe for help. In return, the government has promised a range of cuts, sending outraged citizens into the streets. On Thursday, May 20, the city saw its second major protest this one peaceful, unlike the one on May 5 in which five died along with a 24-hour strike that shut down schools, businesses and public transportation. (See photos of the protests in Greece.)
If someone were looking for a symbol of the excesses that led to the country's financial crisis, they need look no further than the culture of bouzoukia, a uniquely Greek celebration of the good life. As the crowd in Thalassa cheers the thumping, high-wattage show, a mix of local pop and international hits (with only a token bouzouki, the mandolin-like traditional instrument that gives the clubs their name), Greece's economic woes seem far away. That's precisely why people come.
Giorgos Papadapoulos, 28, is a bouzouki regular. He used to come to the clubs three or four times a month, but in April he lost his job as a bus driver ferrying people to a local casino. "A month ago I had €2,500 [$3,000]. Now all I've got is this," he says, pulling €5 out of his pocket. "I don't know what I'm going to do tomorrow." (Read about whether the crisis in Greece can be contained.)
Tonight he can't afford a table, so he's standing in the back with his platinum-blond girlfriend on a €15 ($19) bar ticket. But he claims to have no regrets about spending his euros on entertainment, saying with a wry grin that he realizes it's this attitude that got Greece into trouble. "It's because we don't save," he says. "Whatever we have, we spend."
Across town, tucked next to a Saturn dealership in a seedier district, the club Skyladico VIP literally "VIP doghouse" is less glamorous, a little more sexed up. Eighties haircuts abound, and even the male singers glitter. But a table, with the compulsory bottle of whiskey, still costs €130 ($160). Giorgos Marinis, the club's headlining star, is a bouzouki veteran, with 25 years on the stage. He points out that the clubs date back to the 1950s, when Greece was still a poor and tumultuous country on the fringe of Europe. People came for escape, to display their wealth and to seal deals. "It's something that's so basic," he says of singing and celebration. "It's just central to the Greek soul."
In the 1990s, the clubs got bigger and the performances slicker, becoming more like Vegas-style shows featuring local pop stars. The transformation was a reflection of the times: Greece's economy was booming, buoyed by European Union membership and the expansion of consumer credit. New clubs sprouted around the city, from warehouse-size venues to hole-in-the-wall neighborhood joints, and many once poor Greeks began splurging on designer clothes, expensive cars and over-the-top entertainment. A 2008 Nielsen report listed Greeks as the world's most brand-conscious people. But that boom was fueled in large part by easy credit and untaxed money. "There's a lot of black money in Greece," says Marinis. "This is where it was spent."
Now the bill has come due. As the government tries to fill state coffers, it is cracking down on tax evaders and has the entertainment world in its sights. Having already named and shamed 57 doctors accused of not paying their taxes, the country's Finance Ministry is preparing a similar list of high-profile entertainers and other celebrities.
The campaign has already claimed one prominent victim: on May 17, Greece's Deputy Culture and Tourism Minister, a former actress named Angela Gerekou, resigned after a local newspaper reported that her husband, singer and former bouzouki star Tolis Voskopoulos, owed the state €5.5 million ($7 million) in unpaid taxes. (Voskopoulos says the debt dates back to a legal dispute with his ex-wife.) (Read how political delays drove up the cost of Greece's bailout.)
But even Greece's favorite form of late-night escapism isn't immune to the effects of the recession. Big clubs like Thalassa used to be open seven nights a week; now they are open only on the weekends. Tradition dictates that on an evening out at a club, the host treats the guests at his or her table and pays the bills in wads of cash. These days, many patrons split the bill or buy the cheaper bar seats.
Still, Greeks are adamant that the singing and celebration will continue. At Thalassa, 24-year-old student Athanasia Panagoupoulos sings along to pop star Vandi's performance and says that despite the crisis, Greeks will always find ways to have fun. "You still need to go out," she says. "People still need to live their lives beautifully."
Η δέσμευση της Γερμανίας προς την Ευρωπαϊκή Ενωση υπήρξε κομβική για το οικονομικό θαύμα που κατόρθωσε μεταπολεμικά. Επί σειρά ετών, η Γερμανία έπαιζε στην Ευρώπη τον ρόλο που τόσο συχνά παίζει στον κόσμο η Αμερική: της ατμομηχανής, της οποίας ο δυναμισμός και η ζήτηση βοηθούν να μην εξελιχθούν σε ύφεση οι οικονομικές κάμψεις. Σήμερα, τη χειρότερη δυνατή στιγμή, η Γερμανία επιστρέφει στις εθνικιστικές αυταπάτες. Οι παρελθούσες οικονομικές επιτυχίες της Ευρώπης θεωρούνται τώρα γερμανικές. Τα βαθιά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη είναι όλων των άλλων πλην της Γερμανίας. Αυτό δεν είναι ούτε ρεαλιστικό ούτε βιώσιμο. Ομως, Γερμανοί πολιτικοί και σχολιαστές τροφοδοτούν τέτοιες ιδέες ανάλγητα και αυτοκαταστροφικά.
Μετά τις δυσκολίες της λόγω της ενοποίησης, η Γερμανία έλαβε σκληρές αποφάσεις για να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητά της και να τονώσει εκ νέου την ανάπτυξη. Αποτέλεσμα, να έχει πολύ καλύτερες επιδόσεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, με χαμηλό δημοσιονομικό έλλειμμα και ισχυρά πλεονάσματα εξαγωγών. Ωστόσο, η οικονομία της, που στηρίζεται στις εξαγωγές, θα «ρετάρει» αν οι Ευρωπαίοι καταναλωτές -οι βασικοί πελάτες της- δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν τα προϊόντα της. Οι γερμανικές τράπεζες δάνεισαν δισεκατομμύρια στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με πρόβλημα. Αν δεν αντιστραφεί σύντομα η κατάσταση, τα δάνεια αυτά θα πρέπει να παραγραφούν.
Η Γερμανία συνεισέφερε λιγότερο απ' όσο της αναλογεί στο παγκόσμιο πακέτο στήριξης, προτιμώντας να εκμεταλλευθεί περισσότερο τις δαπάνες στήριξης ΗΠΑ και Κίνας. Και το θεμελιώδες πρόβλημα του ευρώ -η έλλειψη μιας εφαρμόσιμης κοινής δημοσιονομικής πολιτικής, η οποία επέτρεψε στην Ελλάδα και στους υπόλοιπους να παρουσιάσουν ελλείμματα που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν- είναι ευθύνη όλων των δημιουργών του ευρώ, με πρώτη και κυριότερη τη Γερμανία.
Οι Γερμανοί δεν υπήρξαν ιδιαιτέρως πρόθυμοι ν' ακούσουν αυτήν τη λιγότερο κολακευτική πλευρά της ιστορίας, και οι ηγέτες τους δεν επέδειξαν ιδιαίτερη προθυμία να τους την αφηγηθούν. Επί σειρά μηνών, η κ. Μέρκελ αντιστεκόταν σε κάθε παράκληση -άλλων Ευρωπαίων ηγετών και της Ουάσιγκτον- να φανεί, αν μη τι άλλο, Ευρωπαία ηγέτις. Οταν τελικά η Γερμανία συμφώνησε να συνεισφέρει σε πακέτο διάσωσης -υπό την απειλή πανευρωπαϊκού κραχ- τα οικονομικά προβλήματα της Ευρώπης είχαν πλέον επιδεινωθεί πολύ και η Γερμανία και οι υπόλοιποι υποχρεώθηκαν να προβλέψουν πολύ μεγαλύτερο ποσό.
Οι χώρες με υψηλό έλλειμμα υποχρεώθηκαν να λάβουν μέτρα σκληρής λιτότητας για να καθησυχάσουν τις αγορές. Τα ίδια μέτρα απειλούν να βυθίσουν την περιφέρεια σε βαθιά ύφεση φέτος, αν η Γερμανία δεν τα αντισταθμίσει με δική της επιθετική στήριξη. Ομως, αντί να δεσμευθεί σε αύξηση των δαπανών, η Γερμανία ετοιμάζει τώρα πολυετές πρόγραμμα δραστικών περικοπών δαπανών. Κατανοούμε τους φόβους της, δεδομένης της ιστορίας της. Τώρα, όμως, τα νέα μέτρα λιτότητας θα υπονομεύσουν τη νεόκοπη ευρωπαϊκή ανάκαμψη και την ευημερία της ίδιας της Γερμανίας.
Καλλιεργούνται κατά καιρούς αυταπάτες για έξοδο από την κρίση. Ωστόσο δεν υπάρχουν πολλές επιλογές.
Το βασικό πρόβλημα που συνδέεται με την υπερχρέωση της χώρας και την αμφισβήτηση των αγορών δεν αντιμετωπίζεται χωρίς θυσίες απ΄ όλους. Οσοι επίορκοι κι αν μπουν στη φυλακή, όσοι κλέφτες του δημοσίου χρήματος κι αν αποκαλυφθούν, το πρόβλημα δεν λύνεται.
Αρα ακόμη κι αν ικανοποιηθεί το περί δικαίου αίσθημα, το πρόβλημα θα μένει ενεργό και θα θέτει καθημερινά διλήμματα, τα οποία όσο δεν απαντώνται θα φέρνουν τη χώρα αντιμέτωπη με το σενάριο της καταστροφής.
Για να είμαστε ακριβείς, οι βασικές επιλογές είναι δύο: Η πρώτη ήδη εφαρμόζεται. Εχουμε τη θέση μας στον κόσμο, είμαστε μέλη της ευρωζώνης και παλεύουμε με νύχια και με δόντια να ικανοποιήσουμε τους όρους και τις προϋποθέσεις συμμετοχής σε αυτήν. Πράγμα που σημαίνει ότι εφαρμόζουμε κατά γράμμα τη συμφωνία με την Κομισιόν και το ΔΝΤ, λαμβάνοντας, εντός του εγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος, όλα τα προβλεπόμενα μέτρα. Αυτό σημαίνει ότι λαός και κυβέρνηση θα δουλέψουν σκληρά επί τρία- τέσσερα χρόνια ώστε να διαμορφωθούν προϋποθέσεις επιστροφής στον ενάρετο και αξιόπιστο κύκλο των μειωμένων ελλειμμάτων, που θα επιτρέψει την άνετη και απρόσκοπτη χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας από τις διεθνείς αγορές. Δεν είναι απλή η επιλογή αυτή. Προϋποθέτει κόπους, θυσίες και προσπάθεια διαρκείας.
Η δεύτερη είναι ακριβώς αντίθετη, αλλά το ίδιο, ίσως και περισσότερο, απαιτητική. Ξεχνάμε το ευρώ, θεωρούμε μάταιη την προσπάθεια εντός του ασφυκτικού και απολύτως δεσμευτικού περιβάλλοντος της ευρωζώνης και επιλέγουμε την οικειοθελή έξοδο. Στην περίπτωση αυτή η πτώχευση δημόσιας και ιδιωτικής οικονομίας είναι δεδομένη, όπως και η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Εξασφαλίζουμε όμως νομισματική αυτονομία, μπορούμε να επανατιμολογήσουμε την εργασία, τα αγαθά και την περιουσία και έτσι να στρέψουμε την προσοχή στην εγχώρια παραγωγή. Και μαζί να ενισχύσουμε την ελκυστικότητα του τουριστικού προϊόντος και την ανταγωνιστικότητα του γεωργικού τομέα. Και σε αυτή την περίπτωση όμως οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι θα «ματώσουμε» τουλάχιστον για τέσσερα- πέντε χρόνια, θα στερηθούμε αγαθά και υπηρεσίες και στο ίδιο διάστημα θα πρέπει να έχουμε οργανώσει ένα κράτος δημοσιονομικά υγιές και οργανωτικά άψογο. Αυτές είναι οι δύο καθαρές επιλογές. Διαλέγετε και παίρνετε. Το τι επιλέγει ο καθένας εξαρτάται από την κουλτούρα και τις αντιλήψεις του.
Ωστόσο οφείλουν άπαντες να γνωρίζουν ότι και οι δύο επιλογές απαιτούν θυσίες και μακροχρόνια προσπάθεια. Εύκολα πράγματα δεν υπάρχουν πια.
Είτε δεξιά είτε αριστερά, οι πραγματικές λύσεις θέλουν πολλή δουλειά για να πετύχουν.
Τα υπόλοιπα είναι καλαμπούρια για τις όμορφες θερινές νύχτες που έρχονται.
