Σημειωματάριο

Το 1973 ήταν μια χρονιά σταθμός για τον κινηματογράφο. Προβλήθηκε στη μεγάλη οθόνη η γνώριμη πλέον σε όλους ταινία "Ο Εξορκιστής", βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του William Peter Blatty, ο οποίος και έβαλε 15 χρόνια για να το τελειώσει. Η ταινία μιλούσε για το δαιμονισμό ενός κοριτσιού και ήταν τόσο ωμή και τόσο ρεαλιστικά γυρισμένη που αναφέρθηκαν περιπτώσεις ανθρώπων που ένιωσαν πραγματική φρίκη και απεχώρησαν έντρομοι από την κινηματογραφική αίθουσα. Πόσοι όμως γνωρίζουν ότι το βιβλίο του Blatty βασίστηκε σε ένα πραγματικό γεγονός; O Blatty μετέτρεψε στο βιβλίο του το αγόρι της πραγματικής ιστορίας σε κορίτσι, και αυτή είναι και η ουσιαστικότερη διαφορά που θα μπορούσαμε να επισημάνουμε.

Ιανουάριος 1949. Στην περιοχή του Mont Rainier, στο Mairyland, ζεί μια οικογένεια που απαρτίζεται από τον πατέρα, την μητέρα, τη γιαγιά, το νεαρό γιο τους, και μια θεία, η οποία, αν και δε μένει ακριβώς εκεί, περνά πολύ καιρό από τη ζωή της στο σπίτι αυτό, μιας και διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με όλους και κυρίως με τον ανιψιό της. Η θεία αυτοαποκαλείται μέντιουμ και περνά την ώρα της "παίζοντας" Ουίζα, και μυώντας και τον ανιψιό της σ' αυτήν την πρακτική. Η Ουίζα είναι μια θεωρητικά απλή αλλά ουσιαστικά πολύ επικίνδυνη πρακτική που επιτρέπει μέσω ενός πλακέ χαρτονιού ή ξύλου, όπου βρίσκονται τα γράμματα της αλφαβήτου καθώς και κάποια άλλα σύμβολα, να έρθεις σε επαφή με τον άυλο κόσμο των νεκρών. Στην Παλαιά μάλιστα Διαθήκη, η πρακτική αυτή τιμωρούνταν με θάνατο διότι επέτρεπε την επίκληση και τον ερχομό ενός δαίμονα στον κόσμο μας.

Κατά τη διάρκεια αυτών των "παιχνιδιών", παράξενα πράγματα άρχισαν να εκδηλώνονται στο σπίτι, όπως θόρυβοι που δεν υπήρχε λόγος να υπάρχουν, γδαρσίματα στους τοίχους... Έπειτα, οι θόρυβοι έγιναν πιο έντονοι κι' επίμονοι, συνεχίζονταν μάλιστα και κατά τη διάρκεια ατέλειωτων βραδιών. Αντικείμενα άρχισαν να μετακινούνται μόνα τους, φρούτα εκσφενδονίζονταν από τη μια άκρη του δωματίου στην άλλη, το τραπέζι στριφογύριζε... Στο δωμάτιο του παιδιού τα πρωινά διαπίστωναν έντρομοι ίχνη άγριων γραντζουνιών στο στρώμα του. Στις 26 Ιανουαρίου, η θεία πεθαίνει. Ο νεαρός που ήταν δεμένος μαζί της δεν μπορεί να το ξεπεράσει και ψάχνοντας για κάποια διέξοδο, στρέφεται προς την Ουίζα, με την ελπίδα να έρθει σε επαφή μαζί της.
Αρχίζει να αλλάζει. Κλείνεται στον εαυτό του, ενώ οι νύχτες του στοιχειώνονται από εφιάλτες. Η οικογένεια δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει, η κατάσταση έχει ξεφύγει από οποιοδήποτε όριο. Θα στραφούν προς την Εκκλησία ελπίζοντας να βρουν εκεί μια απάντηση. Εκεί θα τους υποδεχθεί ο πάτερ Schuss.
Ο ιερέας γνωρίζει πολύ καλά τον δόκτωρα Rhein, γιατρό παραψυχολόγο. Σε μια αλληλογραφία που αντάλλαξαν διαβάζουμε: " Τη νύχτα της 17ης προς 18ης Φεβρουαρίου, πήρα το παιδί μαζί μου για τη νύχτα, για να διαπιστώσω από μόνος μου τα φαινόμενα που μου είχαν αναφέρει. Το παιδί αποκοιμήθηκε σε μια πολυθρόνα, κι 'έπειτα από λίγο γλίστρησε σιγά-σιγά κι' ακούμπησε στο πάτωμα. Το πήρα και το έβαλα στο κρεβάτι, το οποίο άρχισε να δονείται, το στρώμα βρέθηκε στο πάτωμα, και γλίστρησε κυριολεκτικά κάτω από το κρεβάτι..."
Πήγαν το παιδί σε ψυχιατρική κλινική υπό την επίβλεψη του δόκτωρα Mablerose, έκλεισαν τρία ραντεβού για να το εξετάσουν, πήγαν στα δύο, όχι όμως και στο τρίτο, από φόβο μην το κλείσουν μέσα, μιας και την εποχή εκείνη, το να σε κλείσουν σε ψυχιατρικό άσυλο ήταν αντίστοιχο με το να σε κλείσουν σε φυλακή καταδίκων.

Ο ιερέας θα τους προτείνει τη δική του εξήγηση: το παιδί πρέπει να είναι δαιμονισμένο. Θα πάρει την οικογένεια και θα πάνε στην εκκλησία Saint James, όπου τους περιμένει ο νεαρός πάτερ A. Hugues. Όταν ο ιερέας συναντάται με το παιδί, το παιδί εκστομίζει ακατονόμαστες βρισιές, το τηλέφωνο του ιερέα στο γραφείο του αρχίζει να κινείται από μόνο του, στο δωμάτιο πέφτει απότομα η θερμοκρασία σε σημείο ψύχους. Τρομοκρατημένος, ο ιερέας συμπεραίνει πως πρόκειται πράγματι περί δαιμονισμού που επιβάλει εξορκισμό. Όμως δεν τηρούνται όλες οι προϋποθέσεις που έχει θεσπίσει η Εκκλησία για να πραγματοποιηθεί ο εξορκισμός, και πέρα απ' αυτό, ο ιερέας είναι νέος, χωρίς πείρα στους εξορκισμούς...
Ωστόσο, ο πάτερ Hugues θα κάνει όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες για τον εξορκισμό ενώ θα οδηγήσει το παιδί στο νοσοκομείο της Georgetown όπου θα λάβει χώρα ο εξορκισμός. Όλα είναι έτοιμα.

Το παιδί, δεμένο σφιχτά στο κρεβάτι με δερμάτινα λουριά, χτυπιέται ξέφρενο προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο πάτερ Hugues ξεκινά τον εξορκισμό... Όσο η διαδικασία προχωρά, τόσο πιο βίαιο γίνεται το παιδί, εκστομίζοντας ακατάπαυστα αισχρολογίες και βλασφημίες. Ο ιερέας δεν αφήνει τον εαυτό του να παρασυρθεί από αυτά που ακούει και συνεχίζει τον εξορκισμό, αλλά σε κάποια στιγμή χαλάρωσης, το παιδί καταφέρνει να βγάλει ένα από τα λουριά, βγάζει από το κρεβάτι μια σούστα και σκίζει μ' αυτή το χέρι του ιερέα, από τον ώμο ως τον καρπό. Μετά από αυτή την πρώτη προσπάθεια εξορκισμού, ο ιερέας καταλαβαίνει ότι έχει να κάνει με τον ίδιο το Διάβολο. Παραδέχεται ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα και σταματά. Μόλις περνά η κρίση, το παιδί επιστρέφει με τους γονείς του στο σπίτι.

Την άλλη μέρα το πρωί, η λέξη "Louis" εμφανίστηκε στο στήθος του, χαραγμένη στο δέρμα με νύχια ή κάποιο άλλο αιχμηρό αντικείμενο. Οι γονείς κοντεύουν να τρελαθούν και, καθώς οι ίδιοι κατάγονται από την πόλη Saint Louis, πηγαίνουν στο σπίτι του θείου του παιδιού, ο οποίος μένει σ' αυτήν την πόλη. Παρά αυτή τους τη μετακίνηση, τίποτα δεν αλλάζει. Τα φαινόμενα εξακολουθούν να επιμένουν. Η κόρη αυτού του θείου, πηγαίνει στην εκκλησία του Αγίου Francois Xavier για να μιλήσει στους ιερείς για εκείνα που είδε να συμβαίνουν στο σπίτι της. Εκεί θα μιλήσει στον πατέρα Bishop, ο οποίος, συνοδευόμενος από το πατέρα Bowdern πηγαίνουν στο σπίτι να συναντήσουν τους δυστυχείς γονείς. Μόλις το παιδί τους βλέπει αρχίζει να κινείται προς όλες τις κατευθύνσεις, βρίζει και δείχνει να αηδιάζει στην όψη και μόνο των ιερέων αλλά και κάθε θρησκευτικού συμβόλου που φέρουν πάνω τους.
Μετά από αυτή τη συνάντηση, θα γραφεί μια από τις πιο πλήρεις αναφορές που γράφηκαν ποτέ πάνω σε δαιμονισμό ανθρώπου τον εικοστό αιώνα. Ο πάτερ Bowdern θα κρατήσει ένα ημερολόγιο με όλες του τις συναντήσεις με τον Δαίμονα καθώς και με όλα όσα συνέβησαν σχετικά με την υπόθεση αυτή. Ας δούμε κάποια αποσπάσματα από το ημερολόγιο:
Τετάρτη 9 Μαρτίου
"...αφόρητοι πόνοι στο στομάχι φαίνεται ότι έπιασαν το παιδί. Η μητέρα σήκωσε την κουβέρτα και την επάνω πυτζάμα του μικρού και είδαμε μεγάλες γρατζουνιές στο θώρακα του νεαρού..."
Παρασκευή 11 Μαρτίου
"...το παιδί κοιμόταν όταν ένα μπουκαλάκι με αγιασμό, τοποθετημένο 60 εκατοστά μακριά από το κρεβάτι, εκτοξεύθηκε προς την αντίθετη γωνία του δωματίου. Στην έξοδό μας, ένας πολύ μεγάλος θόρυβος ήρθε από το δωμάτιο, ενώ στην είσοδό μας, η ντουλάπα γλίστρησε κατά μήκος του τοίχου και γύρισε εντελώς φέρνοντας εμπρός την πίσω της μεριά. Μια καρέκλα μετακινήθηκε 60 περίπου εκατοστά. Ένας εσταυρωμένος, καθώς και άλλα ιερά αντικείμενα που βρίσκονταν κάτω από το μαξιλάρι, γλίστρησαν μέχρι το πόδι του κρεβατιού..."
Αποφασίστηκε ότι θα έπρεπε να γίνει εξορκισμός.
Τρίτη 15 Μαρτίου
"...το στρώμα άρχισε να δονείται, τα ιερά αντικείμενα της Αγίας Μαργαρίτας-Μαρίας που είχαμε τοποθετήσει πάνω στο κρεβάτι εκσφενδονίστηκαν ακόμα μια φορά κατά μήκος του δωματίου."
Ο πατέρας Bοwdern πηγαίνει στο αρχιεπίσκοπο, του διηγείται το τι συμβαίνει, ο αρχιεπίσκοπος αποφασίζει να γίνει ο εξορκισμός. Είναι ο ίδιος ο πατέρας Bowdern που θα κάνει τον εξορκισμό, χωρίς όμως να γνωρίζει την πρώτη προσπάθεια που είχε γίνει από τον πατέρα Hugues.
Ο πατέρας Bowdern παίρνει για βοηθό τον πατέρα Halloran, και έναν άλλο ιερέα. Πηγαίνουν μαζί στο σπίτι της εν λόγω οικογένειας και ξεκινούν τον εξορκισμό. Οι πρώτες προσευχές προκαλούν τον εκσφενδονισμό του φλασκιού με τον αγιασμό στον απέναντι τοίχο. Το κρεβάτι αρχίζει να τινάζεται.
Τετάρτη 16 Μαρτίου
"Το πρώτο precipio προκάλεσε στο αγόρι μια βίαια αντίδραση. Τρεις μεγάλες γρατζουνιές εμφανίστηκαν στο στήθος του, στο άκουσμα των ονομάτων του Θεού, της Αγίας μητέρας Του και του Αγίου Μιχαήλ. Τα πιο βαθιά σημάδια που εμφανίστηκαν στο σώμα του ήταν εκείνα ενός κεφαλιού διαβόλου στο δεξί του πόδι, ενός κερασφόρου ανθρώπου πρόχειρα σχεδιασμένου, καθώς και η λέξη "Hell"(=κόλαση) στο στήθος του."
Παρασκευή 18 Μαρτίου
"...το αγόρι απάγγειλε μαζί με μας την προσευχή του..."
Σάββατο 19 Μαρτίου
"...φτάσαμε μέχρι τις 7 το απόγευμα, το αγόρι πήγε να κοιμηθεί στις 8. Ο εξορκισμός ήταν πολύ βίαιος. Προκαλούσε διαβολικά γέλια και ουρλιαχτά..."
Δευτέρα 21 Μαρτίου
Αποφασίστηκε να οδηγηθεί το παιδί στην ψυχιατρική κλινική ώστε να συνεχιστεί εκεί ο εξορκισμός. Η γλώσσα του παιδιού έγινε πολύ αισχρή και βίαιη. Πρέπει να είδε έναν από τους ιερείς στην κόλαση.
"Τι έκπληξη που σε βλέπω εδώ!! Τι κάνεις εσύ εδώ στην κόλαση;"
Κυριακή 27 Μαρτίου
"...νέα φάση διαβολικού πτυσίματος. Έφτυνε με μια απίστευτη ακρίβεια. Στο 1μ 50 μπορούσε να σε βρει στο πρόσωπο. Τα μάτια του ήταν κλειστά και ωστόσο σκόπευε με εκπληκτική ακρίβεια..."
Παρασκευή 1 Απριλίου
Για να γίνουν τα πράγματα πιο εύκολα, το παιδί βαπτίζεται σύμφωνα με τις καθιερωμένες τελετές.
Σάββατο 2 Απριλίου
Μετά το βάπτισμα, έπρεπε να του δώσουν τη Θεία Ευχαριστία. Εκεί έγινε πραγματική μάχη. Πέντε φορές προσπάθησαν να του δώσουν την Όστια (=η καθολική κοινωνία), και τις πέντε την έφτυσε πίσω. Μετά από δυο ολόκληρες δραματικές ώρες μάχης, απαγγέλθηκε τελικά η προσευχή, και το παιδί κατάπιε εντέλει την Όστια. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας τα φαινόμενα επιταχύνθηκαν με απίστευτο ρυθμό. Οι προσευχές που είχαν τη μεγαλύτερη επίδραση πάνω στο νεαρό ήταν εκείνες που ήταν αφιερωμένες στον Άγιο Μιχαήλ.
Δευτέρα 18 Απριλίου
10 η ώρα το βράδυ. Μετάληψη, έπειτα εξορκισμός, ο διάβολος φώναζε: "Δεν αρκεί αυτό...πρέπει να προφέρει μια λέξη, μια μόνο λέξη και θα απελευθερωθεί, αλλά δε θα την πει ποτέ..."
11 :45.Το παιδί βρισκόταν σε έκσταση, αλλά ήταν πιο ήρεμο απ' ότι συνήθως κατά τη διάρκεια της προσευχής που ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Μιχαήλ. Έπειτα, βγήκε απότομα από το στόμα του μια κλειστή και σοβαρή φωνή: "Σατανά, είμαι ο Άγιος Μιχαήλ και σε διατάζω εις το όνομα του Κυρίου να αφήσεις αμέσως αυτό το σώμα !!"
Το αγόρι είχε ένα σπασμό ενώ ταυτόχρονα ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος. Την ίδια στιγμή, όπως αναφέρθηκε αργότερα, οι ιερείς που βρίσκονταν μέσα στην εκκλησία είδαν στον τρούλο της εκκλησίας τον Άγιο Μιχαήλ να πολεμά το Δαίμονα. Το παιδί βγήκε από την κατάσταση έκστασης που βρισκόταν και ψέλλισε: "Έφυγε". Δεν είχε καμιά ανάμνηση από αυτό που του συνέβη, μόνο την εικόνα του Αγίου Μιχαήλ να πολεμά το Δαίμονα.
Ο πατέρας Halloran θα δηλώσει αργότερα: "Το μόνο που ξέρω είναι ότι είμουν εκεί και πως είδα αυτό που είδα"
Ο πατέρας Bowdern: "Ακόμα κι' ένα παιδί επτά χρονών μπορεί να δει τη διαφορά ανάμεσα σε έναν άρρωστο και έναν δαιμονισμένο"

Ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές του 1821 στην Ήπειρο, ήταν ο Χατζημιχάλης Νταλιάνης. Ο ήρωας από το Δελβινάκι του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Μιχάλης, ταξίδεψε στους Άγιους Τόπους και βαπτίστηκε Χατζής στον Ιορδάνη ποταμό. Σπούδασε στην Ιταλία και στη συνέχεια ασχολήθηκε με το καπνεμπόριο. Από πολύ νωρίς μυήθηκε στη Φιλική εταιρία και με το ξέσπασμα της επανάστασης με δικά του χρήματα κατάφερε να δημιουργήσει σώμα ιππικού.

Το Μάρτιο του 1826 αφού ναύλωσε τρία καράβια με 800 εθελοντές, ξεκίνησε με προορισμό τη Βηρυτό, για να συναντήσει τον Λιβανέζο εμίρη Μπασίρ και να διαπραγματευτεί μαζί του τη συμβολή στην επανάσταση. Όταν όμως έφτασε εκεί διαπίστωσε ότι ο εμίρης είχε αλλάξει άποψη και αρνήθηκε να συμφωνήσει μαζί του.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ανασυγκρότησε το ιππικό του σώμα και πραγματοποίησε επιδρομές εναντίον του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Από εκεί ο Νταλιάνης και οι άντρες του πέρασαν στη Στερεά Ελλάδα για να βοηθήσουν τον Καραϊσκάκη στη μάχη του Φαλήρου, όπου όμως παρά τη μαχητικότητα που τους διέκρινε δεν κατόρθωσαν να πάρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ενώ στην ηπειρωτική χώρα ο αγώνας εξελισσόταν χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες, στην Κρήτη οι Φιλικοί δεν μπορούσαν να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια. Οι Τούρκοι είχαν ταμπουρωθεί στα κάστρα και δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με τίποτα. Οι Κρήτες δίχως βοήθεια αρχικά, αποφάσισαν να αποτινάξουν την τυραννία των τριών σκληρών Τούρκων πασάδων. Μετά την εξέγερση πέτυχαν αρκετές και σημαντικές νίκες εναντίον του κατακτητή, και κατόρθωσαν να τον εγκλωβίσουν στα μεγάλα κάστρα του νησιού. Μεταξύ 1824-1825 ο Χουσεΐν πασάς κατόρθωσε να αντιμετωπίσει τους Κρήτες καταφέρνοντας τους σημαντικότατα πλήγματα, αλλά δεν πέτυχε να πατάξει την επανάσταση που συνεχώς φούντωνε.

Τον Αύγουστο του 1825 οι πολεμιστές της Κρήτης με τη βοήθεια των αντρών του Νταλιάνη που έφτασαν στη μεγαλόνησο, προχώρησαν στην κατάληψη μιας βραχονησίδας, της Γραμπούσας. Από εκεί πραγματοποίησαν αρκετές επιχειρήσεις εναντίον του εχθρού. Αλλά το ορμητήριο της Γραμπούσας δεν ήταν αρκετό για τα γενναία παλικάρια του Ηπειρώτη. Τότε οι κάτοικοι των Σφακιών του πρότειναν άλλες δύο περιοχές. Το φρούριο του Φραγκοκάστελου και το οροπέδιο του Λασιθίου.

Ο ισχυρός Μουσταφά πασάς ο οποίος ήταν Βαλής της Κρήτης προσπάθησε με πολλούς ύπουλους τρόπους να διασπάσει τους επαναστάτες και να δυσκολέψει τον ανεφοδιασμό τους. Τον Μάρτιο του ίδιου χρόνου ο Νταλιάνης έφτασε στην περιοχή και οι κάτοικοι τον υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό αλλά με πολύ λίγα πολεμοφόδια. Παρόλα αυτά κατέβηκε στην πεδιάδα του Φραγκοκάστελου επιχειρώντας να το μετατρέψει σε ορμητήριο. Το ερειπωμένο όμως φρούριο των Βενετών παρείχε ελάχιστες διευκολύνσεις και διέθετε τέσσερα μόλις, μικρά κανόνια.

Μάταια ο Μουσταφά πασάς προσπάθησε να πείσει του Σφακιανούς να αποκοπούν από το στρατό του Νταλιάνη με αντάλλαγμα τη σωτηρία τους. Όσο και αν προσπάθησε δεν το κατόρθωσε. Οι κάτοικοι των Σφακίων προειδοποίησαν τον Νταλιάνη να εγκαταλείψει το κάστρο και να ταμπουρωθεί στα βουνά. Αλλά εκείνος τους αγνόησε και παρέμεινε με τα παλικάρια του οχυρωμένος στο φρούριο της πεδιάδας.

Η μανία και η οργή του Μουσταφά πασά και των 8400 στρατιωτών του ξέσπασε στο Φραγκοκάστελο όταν στις 18 Μαΐου του 1828 άρχισε η επίθεση των Τούρκων. Η μάχη που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα σκληρή και ο Νταλιάνης με τους άντρες του έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι μέσα σε λίγες ώρες.

Οι Κρητικοί έστησαν τον αδριάντα του στο Φραγκοκάστελο για να θυμίζει στους μεταγενέστερους την ανδρεία με την οποία αγωνίστηκε ο Ηπειρώτης ήρωας μαζί με τα παλικάρια του.

Εδώ και αρκετά χρόνια, από το 1828 κάθε χρόνο τον Ιούνιο, παρατηρείται ένα περίεργο φαινόμενο ανατολικά της Χώρας των Σφακίων. Συγκεκριμένα στη μικρή παραλία του χωριού ο κόσμος μένει άναυδος και δείχνει να μη πιστεύει στα μάτια του. Μία αρκετά μεγάλη σειρά από ανθρώπινες σκιές εμφανίζονται πριν την ανατολή του ήλιου και συγκεκριμένα όταν δεν πνέει καθόλου βόρειος άνεμος. Οι σκιές ξεκινούν από το ερειπωμένο μοναστήρι του Αγίου Χαράλαμπου και κατευθύνονται προς την παραλιακή περιοχή του Φραγκοκάστελου. Mοιάζουν έντονα με πολεμιστές ντυμένους στα μαύρα αρματωμένους με οπλισμό, παρόμοιο με εκείνο της επανάστασης ενάντια στους Τούρκους. Οι ντόπιοι ισχυρίζονται ότι πρόκειται για το στρατό του Χατζημιχάλη Νταλιάνη που στοίχειωσε μετά τη μάχη στο Φραγκοκάστελο. Οι ανύποπτοι τουρίστες που αποφάσισαν να περάσουν μια βραδιά στην παραλία και να απολαύσουν τον καλοκαιρινό φλοίσβο, τα έχασαν στο ξαφνικό αντίκρισμα της στρατιάς των φαντασμάτων των στρατιωτών. Οι Δροσουλίτες όπως τους λένε, διασχίζουν την περιοχή και αφήνουν άλαλους όσους τους αντικρίσουν. Η ονομασία τους προκύπτει από την πρωινή δροσιά κατά την οποία συνήθως φαίνονται.

Πολλές αναφορές ντόπιων κατοίκων, έχουν κατά καιρούς προσδώσει διαφορετικές ερμηνείεςστο φαινόμενο. Λέγεται ότι το 1890 τμήμα Τουρκικού στρατού που είχε στρατοπεδεύσει στην περιοχή αποχώρησε άρον άρον μόλις αντίκρισαν το παράξενο θέαμα. Στην περίοδο της κατοχής όταν οι Γερμανοί πάτησαν το πόδι τους στη μεγαλόνησο και συγκεκριμένα στην περιοχή του Φραγκοκάστελου, πέρασαν τους Δροσουλίτες για αντάρτικο απόσπασμα και άρχισαν να πυροβολούν εναντίον τους.

Η εμφάνιση του στρατού φάντασμα, σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζουν ορισμένοι, μπορεί να γίνει ορατή ανάλογα με τη θέση που κατέχει ο παρατηρητής. Στη μέση περίπου της απόστασης οροσειράς-Φραγκοκάστελου και ενώ βρίσκεται κάποιος στους πρόποδες της οροσειράς, κοιτάζοντας προς τη θάλασσα, μπορεί να διακρίνει την περίεργη ομίχλη από γωνία περίπου 40 μοιρών. Μία εξήγηση έχει σχέση και με τη θέση του ήλιου που τις πρώτες δέκα ημέρες του Ιουνίου, βρίσκεται ελάχιστα πιο χαμηλά για δέκα περίπου λεπτά. Κατά τη διάρκεια του δεκάλεπτου εξ αιτίας και της ιδιομορφίας του εδάφους και των πολλών λόφων που σχηματίζουν οροσειρά, διακρίνεται μία κίνηση αντίθετης κατεύθυνσης των σκιών προς την ομίχλη της πρωϊνής δροσούλας. Το συγκεκριμένο φαινόμενο μπορεί να συμβεί και αλλού εφόσον επικρατούν παρόμοιες συνθήκες. Έχουν ήδη αναφερθεί μαρτυρίες και για άλλες περιοχές της Κρήτης όπως στη Μεσαρά Ηρακλείου στο νομό Ρεθύμνου στην Ιεράπετρα και στο Μακρύγιαλο..

Δεν λείπουν όμως και οι απόψεις όσων υποστηρίζουν ότι το φαινόμενο παρουσιάζεται όταν φυσάει ελαφρύ νοτιαδάκι και όχι όταν επικρατεί άπνοια. και υψηλή υγρασία. Συνήθως τους δύο τελευταίους μήνες της Άνοιξης και όχι τον Ιούνιο. Βασικοί παρατηρητές του, είναι οι τσοπάνηδες και οι ψαράδες της περιοχής που ξυπνούν πριν τα χαράματα και όχι τόσο οι ξένοι. Αυτό προσδίδει το χαρακτηρισμό του μύθου και όχι της πραγματικότητας. Το σίγουρο είναι ότι στην περιοχή αυτή της νότιας Κρήτης μεταξύ Γαύδου και ακρωτηρίου Λίθινου, παρατηρούνται συχνά προς το τέλος της Άνοιξης μεταφορές αραιής ομίχλης που σε συνδυασμό με το ελαφρύ νότιο άνεμο και τον ελάχιστο κυματισμό μπορεί να δημιουργήσουν αυτή την εικόνα.

Το 1928 ο δισέγγονος του Χατζημιχάλη Χρήστος αναφέρθηκε στην Εταιρεία ψυχικών ερευνών η οποία προσδιόρισε το φαινόμενο σαν μεταφυσικό. Διάφοροι επιστήμονες και ερευνητές το συσχέτισαν με 'ανώτερο αντικατοπτρισμό' κάνοντας την υπόθεση ότι οι σκιές ανήκουν σε στρατιώτες που έκαναν γυμνάσια στις ακτές της Λιβύης. Αυτές οι απόψεις όμως φαίνεται ότι δεν ευσταθούν, αφενός γιατί είναι αρκετά μεγάλη η απόσταση μεταξύ Λιβύης και Σφακίων και αφετέρου γιατί οι σύγχρονοι στρατιώτες δεν φέρουν τις ίδιες στολές με εκείνες του στρατού του Χατζημιχάλη με τις οποίες ισχυρίζονται ότι τους βλέπουν.

Κατα τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου οι χώρες που συμμετείχαν σε αυτόν προσπαθούσαν να βρουν τρόπους να σταματήσουν τις εχθροπραξίες χωρίς να τους ενδιαφέρει πόσο απιθανοι θα ήταν αυτοί οι τρόποι. Με ενα πραγματικά επαναστατικό όπλο θα νικούσαν θριαμβευτικά. Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν διάφορα ερευνητικά προγράμματα για αυτό το σκοπό. Ενα απο αυτά αφορούσε την πιθανότητα της αφάνειας χρησιμοποιόντας την θεωρία του ενιαίου πεδίου του Einstein. Απο αυτό το project προήλθε και το δημοφιλές πείραμα της Φιλαδέλφειας.

Στις 28 Οκτωβρίου του 1943 το πείραμα αυτό διεξήχθει στην ναυτική βάση της Φιλαδέλφειας. Σκοπός ήταν να γίνει αόρατο ένα αντιτορπιλικό με τη χρήση ισχυρών ηλεκτρομαγνητικών πεδίων. Το πλοίο που χρησιμοποιήθηκε ήταν το Ελντριτζ (DE 173).
Στο Eldridge φορτώθηκαν τα μηχανήματα που θα χρησιμοποιόντουσαν για το πείραμα και στις 28/10/1943 και ώρα 7:15 το πρωΐ,λοιπό,έγινε το τελικό τέστ.τα μηχανήματα άρχισαν να δουλεύουν,ενα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο άρχισε να σχηματίζεται γύρω απο το πλοίο που πια άρχιζε να ξεθωριάζει αφήνοντας ενα αχνό περίγραμα του να φαίνεται μόνο. Αφού, λοιπόν, έμεινε σε αυτή την κατάστασημερικά δευτερόλεπτα,εξαφανίστηκε εντελώς μέσα σε μια μεγάλη λάμψη.

Ύστερα απο το γεγονός,το πλοίο έκανε την εμφάνιση του στο Norfolk της Virginia,πολλά μίλια μακρυά για μερικά λεπτά και στη συνέχεια επέστρεψε στη Φιλαδέλφεια
Σε οτι αφορά το πλήρωμα του αντιτορπιλικού,αναφέρεται οτι μερικοί χάθηκαν,άλλοι τρελάθηκαν και άλλοι ενσωματόθηκαν στο μεταλικό σκελετό του πλοίου(όσοι έφεραν μεταλικά αντικείμενα).Πάντως,όσοι επέζησαν,δεν ήταν ποτέ οι ίδιοι και έφυγαν,στην συνέχεια,απο το Αμερικάνικο Ναυτικό λόγω "ψυχολογικών προβλημάτων".

Διάφορες πηγές μιλούν για τις ολέθριες επιπτώσεις του πειράματος πάνω στο πλήρωμα. Άλλοι έχασαν τα λογικά τους άλλοι εξαφανίστηκαν για πάντα και άλλοι κάηκαν ζωντανοί. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά μιας μικρής εφημερίδας της Φιλαδέλφειας οπου μια σερβιτόρα που δούλευε σε ένα τοπικό καφενείο ανέφερε οτι δύο ναύτες εξαφανίστηκαν μπροστά στα μάτια της. Όσοι από τους ναύτες επέζησαν κλείστηκαν σε ένα ναυτικό νοσοκομείο χωρίς τη δυνατότητα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Οι βλαβέρες αυτές επιπτώσεις είναι ένας απο τους βασικούς λόγους που η τεχνολογία αυτή δεν χρησιμοποιήθηκε στον πόλεμο.

Ενδιαφέρον έχει και η ιστορία του πλοίου μετά το πείραμα. Όταν ο πόλεμος τελείωσε το πλοίο δόθηκε στην Ελλάδα όπου ονομάστηκε Λέων. Πολοί από τους Έλληνες ναύτες που υπηρέτησαν σε αυτό ανέφεραν περίεργα φαινόμενα πάνω στο πλοίο... Το Λέων υπηρέτησε το Ελληνικό πολεμικό ναυτικό αρκετά χρόνια μέχρι που παροπλίστηκε στη ναυτική βάση της Σούδας. Το τελευταίο πράγμα που ακούστηκε για αυτό είναι ότι ένας αξιωματικός ζήτησε την άδεια από τους ανωτέρους να το κινηματογραφήσει και να κάνει μια έρευνα για αυτό και τρείς μέρες αργότερα, πριν προλάβει να πάρει απάντηση, μια εταιρεία το αγόρασε για να το χρησιμοποιήσει για "παλιοσίδερα".

Τη χρονιά 1872 ένα πλοίο,το Mary Celeste, δηλώθηκε εξαφανισμένο καθώς δεν είχε δώσει σημεία ζωής για αρκετό διάστημα και ούτε είχε καλέσει σε βοήθεια. Έτσι λοιπόν ανατέθηκε σε ένα καπετάνιο μαζί με το πλήρωμα του να βρει το χαμένο πλοίο και να το επιστρέψουνε στο κοντινότερο λιμάνι. Το πλοίο τελικά βρέθηκε κοντά στο Γιβραλτάρ να πλέει ακανόνιστα και σε χαμηλή ταχύτητα κοντά στο πλοίο του καπετάνιου. Με διαταγές του λοιπόν το πλήρωμα το πλεύρισε και αφού δεν πήρανε απάντηση στους χαιρετισμούς,ο κυβερνήτης όρισε μια ομάδα να επιβιβαστεί στο ακυβέρνητο σκάφος. Αυτό που είδανε στο Mary Celeste τους τρόμαξε πιο πολύ από οτιδήποτε θα μπορούσαν να είχαν προκαλέσει πειρατές.
Το σκάφος ήταν άθικτο,τα κρεβάτια ήταν στρωμένα και η καμπίνα του καπετάνιου ήταν γεμάτη με παιδικά παιχνίδια τα οποία πρέπει να ανήκαν σε κάποιο κοριτσάκι. Στην τραπεζαρία το φαγητό ήταν στρωμένο και ζεστό και οι κούπες γεμάτες. Ούτε σημεία κλοπής υπήρχαν, αφού και το φορτίο ήταν άθικτο,ούτε σημεία πάλης,ούτε τίποτα που να δηλώνει προσβολή του σκάφους. Το μόνο που φαινόταν αντικανονικό πάνω στο Mary Celeste ήταν η ανεξήγητη απουσία του πληρώματος κ η παράξενη νεκρική σιωπή που απλωνόταν γύρω τους.

«Κάτω από το φλοιό της γης που έχει πάχος 800 χιλιόμετρα, υπάρχει ένα κενό. Ένα τεράστιο κούφωμα. Μέσα σε αυτό το κενό, υπάρχουν τρεις oμόκεντροι πλανήτες, με τον ίδιο άξονα. Έχουν περίπου το μέγεθος του 'ρη της Αφροδίτης και του Ερμή...»
ΕΝΤΜΟΥΝΤ ΧΑΛΕΫ, αστρονόμος, 1692

«Δηλώνω ότι η γη είναι κούφια. Το εσωτερικό της κατοικείται και αποτελείται από ένα αριθμό συμπαγών ομόκεντρων σφαιρών, η μία μέσα στην άλλη, και είναι ανοιχτή στις περιοχές των πόλων στη 12η ή 16η μοίρα. Αναζητώ εκατό γενναίους συντρόφους, εφοδιασμένους και εξοπλισμένους πολύ καλά, για να ξεκινήσουμε το φθινόπωρο από τη Σιβηρία με τάρανδους και έλκηθρα, με κατεύθυνση τους πάγους της βόρειας παγωμένης θάλασσας. Δεσμεύομαι προσωπικά ότι θα βρούμε μία θερμή και πλούσια χώρα γεμάτη από ωφέλιμα φυτά και ζώα. Αν δεν συναντήσουμε ανθρώπους όταν φθάσουμε σε 82 μοίρες βόρειο πλάτος, θα επιστρέψουμε την επόμενη άνοιξη.»
ΤΖΩΝ ΚΛΗΒΣ ΣΥΜΣ, πρώην λοχαγός πεζικού, Μάιος 1818 - Οχάιο, ΗΠΑ

«Η αληθινή κατοικία του Απόλλωνα βρίσκεται ανάμεσα στους Υπερβόρειους, σε μία χώρα αιώνιας ζωής. Η Λητώ, η μητέρα του Απόλλωνα, γεννήθηκε σε ένα νησί στον αρκτικό ωκεανό, πολύ πιο πέρα από το βόρειο άνεμο. O θεός που κάθεται στο κέντρο, στον ομφαλό της γης, είναι ο Κύριος των μύθων και ο Δημιουργός των θρησκειών της ανθρωπότητας.»
ΠΛΑΤΩΝ

«Ο κόσμος μας δημιουργήθηκε αρχικά μόνο για το εσωτερικό του. Η απόσταση μεταξύ των 2 εσωτερικών επιφανειών είναι 1000 χιλιόμετρα λιγότερη από τη διάμετρο της Γης. Στο κέντρο βρίσκεται μία τεράστια μπάλα θαμπής κόκκινης φωτιάς, περικυκλωμένη από ένα λευκό απαλό φωτεινό σύννεφο. Εκεί βρίσκεται ο θρόνος του βασιλιά του κόσμου.»
ΓΟΥΙΛΣ ΤΖΩΡΤΖ ΕΜΕΡΣΟΝ, 1908


Ο Ελβετός μαθηματικός ΛΕΟΝΑΡΝΤ ΟΗΛΕΡ (1707-1783), πίστευε ότι στο κέντρο της γης, υπήρχε ένας μικρός ήλιος, που έριχνε το ήπιο φως του σε ένα πολύ ανεπτυγμένο υπόγειο πολιτισμό.

Ο ΛΟΡΔΟΣ ΛΥΤΟΝ (1803-1873), στο βιβλίο του «Η Επερχόμενη φυλή» λέει πως ακολουθώντας τις στοές ενός μεταλλείου, βρέθηκε σε ένα υπόγειο κόσμο όπου συνάντησε φτερωτά όντα, καθώς και μία φυλή που αποκαλεί τον εαυτό της Βριλ-για.Οι Βριλ-για, διατηρούν ένα σοφό και ανώτερο πολιτισμό, και είναι κάτοχοι της «δύναμης Βριλ», που την χειρίζονται μέσω ενός θαυματουργού ραβδιού. Η δύναμη Βριλ, είναι η υπέρτατη γήινη δύναμη και δημιουργείται από τη συλλογή της αιθερικής ενέργειας της γης, σε σύνδεση με την προσωπική ενέργεια του ανθρώπου. (Βλέπε υπερόπλα Τέσλα, οργογεννήτρια Ράϊχ, εναέριο εύπλαστο ρευστό του Συμς, Μέσμερ κλπ)

Ο ΑΔΟΛΦΟΣ ΧΙΤΛΕΡ, που ήταν μέλος της εταιρείας της Θούλης και της αδερφότητος των Βριλ, ξεκίνησε την επιχείρηση Υπερβόρεια που είχε ως σκοπό τις ανασκαφές σε διάφορα σημεία της Ευρώπης για την ανακάλυψη ιχνών μιας Αρείας υπόγειας ανώτερης φυλής. Στην Ελλάδα έγιναν έρευνες στο φαράγγι του Βίκου, στη Γαύδο, στο Δίστομο και αλλού.
Ο Χίτλερ πίστευε πως η γη είναι κούφια και πως η καμπυλότητά της θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εκπομπή υπέρυθρων ακτινών, που θα μπορούσαν να καταγράψουν κινήσεις σε τεράστιες αποστάσεις και για την διενέργεια πολεμικών επιχειρήσεων πίσω από τις γραμμές του εχθρού μέσω υπόγειων διαδρομών.

Η Βουδιστική παράδοση ονομάζει ΜΑΝΟΥ τον άρχοντα - επόπτη του πλανήτη. Το όνομα Μανού συναντάται με διάφορες παραλλαγές σε πολλούς αρχαίους λαούς. Είναι ο ΜΕΝ ή ΜΗΝ των Αιγυπτίων, αλλά και ο 'μμων-Ρα (κρυμμένος ήλιος), ο Μίνωας των Ελλήνων κ.ά. Η Ινδουιστική παράδοση έχει αναφορές στον ΤΣΑΚΡΑ-ΒΑΡΤΗ (εκείνος που θέτει σε περιστροφή τον τροχό) ή παγκόσμιο μονάρχη (βλ. Α-πόλλων ή Α-πολλών ή Α-Πόλον του Πλάτωνα).

Η σπηλιά της Πεντέλης θεωρείται «Αιπόλειο του Πανός», δηλαδή ο πόλος του Πάνα ή του παντός.

Οι ΑΝΑΣΑΖΙ, οι οποίοι εμφανίστηκαν ξαφνικά στην Δυτική Αμερική το 100 π.Χ. και εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς 15 αιώνες αργότερα, πίστευαν πως οι πρόγονοί τους βγήκαν από τον κάτω κόσμο μέσα από μία τρύπα που ενώνει την επιφάνεια με το κέντρο της γης, μέσα από την ίδια τρύπα οι ψυχές των νεκρών γυρνάνε στην αρχέγονη πατρίδα τους. Έχτιζαν υπόγειες κατοικίες ή σε κοιλώματα του εδάφους και ναούς κοντά σε τρύπες. Έχτιζαν πενταόροφα κτήρια 2000 δωματίων!!! Οι Ινδιάνοι Ναβάχο τους έδωσαν το όνομα Ανασάζι που σημαίνει «ξένοι αρχαίοι».

Μία νύχτα κοντά στο 1890 μια οικογένεια άκουσε παιδιά να κλαινε μέσα στο χωράφι τους. Πήγαν να δουν τι συνέβαινε και έμειναν έκπληκτοι αντικρίζοντας ένα αγόρι και ένα κορίτσι με πράσινο δέρμα. Προσπάθησαν να επικοινωνήσουν με αυτά, αλλά τα παιδιά δεν καταλάβαιναν και μιλούσαν σε γλώσσα που δεν ήταν γνωστή. Τα μετέφεραν στο σπίτι τους και διαπίστωσαν ότι τα παιδιά ενοχλούνταν από το δυνατό φως. Τα περιποιήθηκαν όσο μπορούσαν και τους πρόσφεραν φαγητό. Κανένα από τα δυο παιδιά δεν έτρωγε. Τους πρόσφεραν κι άλλες τροφές, νερό αλλά κανένα από τα δύο δεν δέχτηκε. Πέρασαν αρκετές μέρες κρυμμένα μέσα στο σπίτι και χωρίς να έχουν φαει κάτι σε όλο αυτό το διάστημα. Μέχρι που μία μέρα τα παιδιά αντίκρισαν μία βιόλα. Κατευθείαν την άνοιξαν και καταβρόχθισαν το περιεχόμενο της. Μετά από αυτό τα παιδιά έδειχναν πιο αναζωογονημένα και έκαναν περίπου ένα μήνα να ξαναφάνε.
Μετά από αρκετό καιρό το αγόρι πέθανε. Έμεινε μόνο το κορίτσι του οποίου το χρώμα είχε γίνει πλέον ανθρώπινο και όσο περνούσαν ο καιρός μάθαινε να μιλά την γλώσσα της οικογένειας. Το ρώτησαν λοιπόν τι ακριβώς είχε γίνει εκείνη τη νύχτα. Αυτό απάντησε ότι ο κόσμος της δεν είχε ήλιο όπως εδώ και ότι όλοι είχαν πράσινο δέρμα. Ξαφνικά άκουσαν κάποιες καμπάνες και ακολουθώντας τον ήχο τους βγήκαν στο χωράφι που τους βρήκαν. Δεν θυμόταν, ούτε κατάλαβε τίποτε παραπάνω.
Το κορίτσι αυτό τελικά εντάχθηκε στην κοινωνία του χωριού χωρίς να καταλάβει κανείς το παραμικρό για αυτήν, παντρεύτηκε έναν ντόπιο και πέθανε έχοντας ζήσει μια ζωή σαν και την δικιά μας, σε βαθιά γηρατειά.

~*~*~

Τις πρώτες αναφορές για μια κούφια γη τις βρίσκουμε σε αρχαία Ελληνικά κείμενα ώς κόσμο του 'δη κάτω από την γη, στην Ιλιάδα. Μπορούσαν να μπουν στο κόσμο αυτόν και κοινοί θνητοί αντιμετωπίζοντας τον Κέρβερο. Αναφορές υπάρχουν και για την τιμωρία που επέβαλε ο Δίας στους Τιτάνες φυλακίζοντας τους μέσα στην Γη.
Η θεωρία της Κούφιας γης ενισχύθηκε -και σε εκείνα τα χρόνια απέκτησε και οπαδούς- αρκετά χρόνια αργότερα με τον Ιούλιο Βερν, τον Έντγκαρ 'λαν Πόε και άλλους αξιόλογους συγγραφείς να γράφουν για αυτήν.

Οι φήμες λοιπόν, που οι οπαδοί της "Κούφιας Γης" υποστηρίζουν ως πραγματικότητα, αναφέρουν:

Είσοδοι και έξοδοι υπάρχουν πολλοί για το εσωτερικό της γης, μα οι κυριότεροι είναι οι δύο πόλοι της. Οι οποίοι -και αποτελεί ανεξήγητο φαινόμενο- δεν συμπίπτουν με τους γεωγραφικούς, όπως θα έπρεπε εάν η Γη ήταν συμπαγής. Εάν όμώς φανταστούμε την ύπαρξη πολικών ανοιγμάτων με τους μαγνητικούς πόλους κατά μήκος των χειλών αυτών και όχι σαν σταθερό σημείο, τότε όλα διελευκάνονται.
Μην σκέφτεστε λοιπόν την Υδρόγειο όπως σας την παρουσίαζαν στη Γεωγραφία... Οι οπαδοί της Κούφιας Γης, θα σας δίδασκαν τα εξής:
Πάχος κέλυφους Γης:1280 χιλιόμετρα
Εσωτερικός Ήλιος πλάτους: 960 χιλιόμετρα
Απόσταση εσωτερικού Ήλιου - Κέλυφους: 4640 χιλιόμετρα
Διάμετρος χείλους στο άνοιγμα των πόλων: 1920 χιλιόμετρα
Δύο κύριοι είσοδοι: Βόρειος και Νότιος πόλος
Υπόλοιποι είσοδοι: τα περισσότερα σπήλαια του κόσμου
Μήκος κύριων εισόδων: 2240 χιλιόμετρα
Εφικτή διαβίώση στο εσωτερικό: Φυσικά!! Αποδεκτό ακόμη και από την Nasa!!
Πόλη: Σαμπάλα ή αλλιώς Αγκάρθα
Φυλές: Ερπετοειδή νοήμοντα όντα «Νάγκας» και «Δέρος»

Γιατί άραγε οι Ναζί κατά το Β' παγκόσμιο πόλεμο έστελναν συνέχεια αποστολές στους δύο πόλους;
Πολλοί λένε ότι ο Χίτλερ γνώριζε όντα από τη φυλή της Κούφιας γης και ότι είχαν συνεννοηθεί για να φτιάξουν την Υπεράνθρωπη 'ρια φυλή που θα κυριαρχούσε σε ολόκληρο το πλανήτη. Είναι γνωστό ότι μετά από την Γερμανική ήττα, στις Γερμανικές βάσεις, βρέθηκαν σχέδια UFO με άγνωστη προέλευση. Οι οπαδοί της Κούφιας Γης υποστηρίζουν ότι τα UFO προέρχονται από τους Νάγκας. Επίσης υποστηρίζουν ότι όσοι αξιωματικοί δεν βρέθηκαν (και ο Χίτλερ), μετά την ήττα τους, κρύφτηκαν στα έγκατα της γης. Όσοι Γερμανοί επιστήμονες πιάστηκαν αιχμάλωτοι, μεταφέρθηκαν στις Η.Π.Α για να συνεχίσουν το έργο τους...
Γιατί όμως ονομάζονταν και οι "δυνάμεις του άξονα";
Σβάστικα (Αγκυλωτός σταυρός). Η λέξη (svastika) προέρχεται από το Σανσκριτικό "Su" που σημαίνει "καλός", "astig" που σημαίνει "να είσαι" και το "ka" είναι απλή κατάληξη.
Για πάρα πολλούς λαούς συμβόλιζε και διαφορετική έννοια. Πρωτοεμφανίστηκε 3000 χρόνια πριν σε διάφορα έργα τέχνης (αγγεία, ποτήρια) ακόμη και σε νομίσματα στην Τροία. Για τους Έλληνες συμβόλιζε την επανάληψη, το αιώνιο, και το χρησιμοποιούσαν για να δηλώσουν την επανάληψη στη μουσική (παρτιτούρες).
Για τους Ναζί η σβάστικα συμβόλιζε την αιώνια κίνηση του κόσμου και τον άξονα αυτής της κίνησης, τον πόλο, από όπου εξήλθαν οι 'ρειοι. Είναι ένα σύμβολο περιστροφικής κίνησης. Εξ' ού και ο όρος "Δυνάμεις του άξονα" και ένα ακόμη στοιχείο που μπορεί να συνδεθεί με τις θεωρίες της "Κούφιας Γης".

Ωραία όλα αυτά και μας ανοίγουν την όρεξη για εξερεύνηση -ο καθένας μας έχει αυτό το μικρό δαιμόνιο μέσα του-, αλλά υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν την πραγματικότητα αυτής της θεωρίας;
Ο Ρώσος ερευνητής Σνέγκιρεφ αναφέρει: «Στον 80ο παράλληλο, το βέλος της πυξίδας θα δείχνει βόρεια, μετά ξαφνικά θα δείξει προς τα δυτικά και μετά ξανά σχεδόν απρόθυμα θα γυρίσει πίσω στην θέση του». Αυτό αποδεικνύει την γεωμετρική ασυμμετρία των πόλων.
Υπάρχουν και πολλά άλλα στοιχεία αλλά θα σας μιλήσω για την κυριότερη ΑΠΟΔΕΙΞΗ: Υπάρχουν φωτογραφίες από διαστημικούς δορυφόρους που κατάφεραν και βγήκαν στην δημοσιότητα. Σε πολλές από αυτές, το μόνο που φαίνεται πάνω από τους πόλους είναι τα σύννεφα που τους καλύπτουν, αλλά σε κάποιες που δεν υπάρχουν σύννεφα, φαίνονται πεντακάθαρα τα τεράστια ρήγματα-είσοδοι και μέσα σε αυτά ΠΟΛΕΙΣ ολόκληρες. Αναρωτιέται κανείς γιατί υπάρχουν στις συγκεκριμένες περιοχές στρατιωτικές εγκαταστάσεις όπου εκτελούνται απόρρητα πειράματα και δεν επιτρέπουν την πρόσβαση σε κανένα...;

Μα γίνεται να εξηγηθεί επιστημονικά μία κούφια γη;
Οι επιστήμονες μιλούν για τον πυρήνα της σαν ένα μικρό ήλιο. Μα και οι οπαδοί της "Κούφιας Γης" ακριβώς το ίδιο υποστηρίζουν. Όταν λέμε «κούφια γη» δεν εννοούμε τελείως κούφια, αλλά κατοικήσιμη. Κι έτσι οι οπαδοί της, μας δίνουν την πολύ όμορφο παράδειγμα του πλυντηρίου για να καταλάβουμε την δημιουργία της: όταν το πλυντήριο δουλεύει, τα ρούχα και το νερό πετιούνται προς τα έξω λόγω της φυγόκεντρου και συγκρατούνται από το κουβούκλιο του. Ανάλογα και στην Γη, ξέφυγαν από την όλη μάζα νερό και χώμα, αλλά συγκρατήθηκαν από την βαρύτητα του μικρού ήλιου.

Σέλας: Είναι φαινόμενο το οποίο παρατηρείται μόνο στους δύο πόλους και δημιουργείται όταν ηλεκτρόνια και πρωτόνια, που προέρχονται από τον Ήλιο, προσκρούουν στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και παγιδεύονται από το γήινο μαγνητικό πεδίο.
Ο Σερ Έντμουντ Χάλεϊ λοιπόν υποστήριξε ότι το Σέλας δεν δημιουργείται με τον παραπάνω τρόπο, αλλά ότι προκαλείται από μία φωτεινή ατμόσφαιρα που διαρρέει από μία κοιλότητα στο εσωτερικό της Γης.
Η θεωρία αυτή είχε αρκετούς υποστηρικτές ένας απ' τους οποίους ήταν και ο Ρόντεϊ Κλαφ ο οποίος εξηγεί ότι: «τα σέλα παράγονται αποκλειστικά από τα σωματίδια που εκπέμπει ο εσωτερικός ήλιος της γης» και ότι «ο ηλιακός άνεμος στην πραγματικότητα δεν μπορεί να εισέλθει στο μαγνητικό πεδίο της γης, αλλά εκτρέπεται γύρω από αυτό.» Επίσης «τα χρώματα του σέλας προκαλούνται από έντονα στρώματα ενεργητικών ηλεκτρονίων που εκπέμπονται από την πολική περιοχή μέσα στην ατμόσφαιρα όπου αυτά συγκρούονται με σωματίδια μοριακού αζώτου, μοριακού οξυγόνου και ατομικού οξυγόνου. Το πιο συνηθισμένο χρώμα του σέλας, το πρασινοκίτρινο, εκπέμπεται από διεγερμένα άτομα οξυγόνου τα οποία συγκρούονται με ηλεκτρόνια χαμηλής ενέργειας. Το σκούρο κόκκινο χρώμα εκπέμπεται από μόρια οξυγόνου όταν αυτά συγκρούονται με ενεργητικά ηλεκτρόνια».
Σέλας όμως δεν εμφανίζεται μόνο στη Γη! Είναι γεγονός ότι όλοι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος προβάλουν κατά καιρούς στοιχεία, που αποδεικνύουν τον εσωτερικό τους κόσμο. Δεν θα επεκταθώ στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά πρέπει να αναφέρω ότι όταν το 1973 η NASA έριξε στην επιφάνεια της σελήνης, το τμήμα ενός πύραυλου, οι δονήσεις στην επιφάνεια της σελήνης, διάρκεσαν 3,5 ώρες!

Μήπως τελικά έτσι είναι; Μήπως όλοι οι πλανήτες είναι κούφιοι; Μήπως είναι αδύνατον να δημιουργηθεί ένας συμπαγής πλανήτης;

Τίποτε δεν είναι απόλυτα συμπαγές και όλα έχουν πόρους!

-----------------

Σε αυτό το άρθρο θα δείτε μερικούς παράξενους θανάτους που έχουν καταγραφεί. Θάνατοι πολύ περίεργοι, που τα αίτιά τους δεν έχουν αποδειχθεί 100%. Ίσως είναι απλά παράξενοι θάνατοι. Ίσως κάτι άλλο κρύβεται από πίσω ...;
 
Στις 26 μαϊου του 1998 η 22χρονη πατρίτσια μοσίγκλια από το μπουένος άιρες της αργεντινής, σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου της και δέχτηκε ξαφνικά μια ηλεκτρική εκκένωση 13000 volts, που κυριολεκτικά την κατακεραύνωσε. Η αστυνομία ανάφερε ότι η ηλεκτροπληξία προήλθε από ένα ηλεκτρικό καλώδιο που έπεσε πάνω στις τηλεφωνικές γραμμές στο δρόμο που βρισκόταν το σπίτι της άτυχης γυναίκας
 
Χαλαζόκοκκοι διαμέτρου 7,5 εκατοστών έπεσαν στις 22 απριλίου του 1998 στην κινέζικη επαρχία του Jiangxi, αφήνοντας 12 ανθρώπους νεκρούς και τραυματίζοντας πάνω από 1000. την επόμενη μέρα χαλαζόκοκκοι διαμέτρου 8 εκατοστών βομβάρδισαν την πόλη changed της επαρχίας hunan, σκοτώνοντας 9 ανθρώπους και καταστρέφοντας σπίτια και σοδειές.
 
Ένα μέλος της φυλής mangyan των φιλιππίνων, ο 32χρονος lantod cumiliu, βρέθηκε νεκρός μέσα στην κοιλιά ενός γιγαντιαίου πύθωνα, από ένα άλλο μέλος της φυλής του, που βρήκε τον πρησμένο πύθωνα, τον σκότωσε κι άνοιξε το στομάχι του.
 
Ένα 9χρονο αγόρι από την ελβετία συνθλίφτηκε από μια μεγάλη χιονόμπαλα την οποία έφτιαξε μαζί με τον ηλικίας 5 ετών μικρότερο αδελφό του. Όταν η χιονόμπαλα άρχισε να κυλάει στην πλαγιά το αγόρι γλίστρησε και καταπλακώθηκε από αυτή.
 
Ένα καγκουρό, που είχε δραπετεύσει από τσίρκο και ξόδεψε τρεις μήνες περιπλανώμενο ασκόπως γύρω από το over wallop του Hampshire, σκοτώθηκε όταν πήδηξε πάνω από έναν φράκτη και βρέθηκε ξαφνικά στην πορεία ενός διερχόμενου αυτοκινήτου. Τις προηγούμενες μέρες οι χωρικοί είχαν προσπαθήσει να συλλάβουν μάταια το περιπλανώμενο ζώο.
 
Η γυναίκα ενός υψηλόβαθμου πρώην δικαστή σκοτώθηκε, αφού κτυπήθηκε θανάσιμα από ένα κομμάτι βράχου που αποσπάστηκε εξαιτίας μιας αστραπής. Το περιστατικό αυτό συνέβη τον Οκτώβριο του 1996, όταν ο συνταξιούχος sir johh Leonard και η 71χρονη σύζυγος του Doreen, έκαναν διακοπές στην κατεχόμενη από τους τούρκους Βόρεια Κύπρο. Όταν έπεσε η αστραπή, το ζευγάρι στεκόταν στην κορυφή ενός βράχου και απολάμβανε τη θέα του κάστρου της Αμμοχώστου.
 
Όταν μια γυναίκα από τη σαουδική αραβία έφτασε στην πόλη damman, για να επισκεφτεί την κόρη της και το νεογέννητο μωρό της, παραπονέθηκε για παράξενες κινήσεις κάτω από την πλάτη της στη διάρκεια του ταξιδιού της. Όταν η κόρη της σήκωσε τη φούστα της για να δει τι συνέβη ανακάλυψε ένα μοιραίο τσίμπημα από δηλητηριώδες φίδι.
 
Μια αγρότισσα από τη Ρουμανία, που επιχείρησε απρόσεκτα να παρασκευάσει ρακί από δαμάσκηνα, κάηκε από τις φλόγες ενός αποστακτήρα του β παγκοσμίου πολέμου, που εξερράγη. Από την έκρηξη τραυματίστηκε άσχημα και η κόρη της.
 
Ο 32χρονος tim Nicholson, συντάκτης του ανδρικού περιοδικού arena, αυτοκτόνησε πηδώντας από έναν απότομο βράχο στο saltdean, κοντά στο brighton, επειδή διαφώνησε με το κύριο άρθρο του περιοδικού που ο ίδιος αναγκάστηκε να γράψει στο τελευταίο τεύχος του. Η αστυνομία βρήκε ένα σημείωμα αυτοκτονίας στην κορυφή του βράχου, καθώς κι ένα αντίτυπο του περιοδικού άγρια ξεσκισμένο.
 
Μια σφαίρα που εκτοξεύτηκε στον αέρα κατά τη διάρκεια μια γιορτής στην πόλη rawalpindi του βόρειου πακιστάν, στην οποία απόλαυσαν οι χωρικοί και μια παράσταση με βόδια, γκρέμισε έναν πυλώνα με ρεύμα υψηλής τάσης, σκοτώνοντας το λιγότερο 15 ανθρώπους, καθώς και τέσσερις νεροβούβαλους.
 
Μια γυναικα στη Σερρες πριν καμια 15ετια αυτοκτόνησε πέφτοντας απ τον 6ο οροφο της οικοδομής που έμενε οταν εμαθε οτι ο σύζυγος της την απατά...
Την στιγμή της πτώσης ο σύζυγος περνούσε κάτω απ την οικοδομή πηγαίνοντας για το σπίτι.
πέφτοντας η γυναικα έπεσε πάνω του με αποτέλεσμα τελικά να σκοτωθούν και οι 2 τους...