Χαζευοντας λίγο στις αναρτήσεις του ΔΙΑΥΓΕΙΑ είδα αυτά... Ρίξτε κι εσείς μια ματιά και θα εκπλαγείτε το πόσες παρόμοιες αναρτήσεις υπάρχουν!
4Α86Θ-5Σ6-signed.pdf4Α86Θ-Χ05-signed.pdf
Κι όλα αυτα σε μια εποχή που έχουν φέρει τον Έλληνα στο σημείο 0 και οι λέξεις ΧΟΥΝΤΑ και ΣΚΛΑΒΙΑ είναι πολύ αθώες σε αυτό που βιώνουμε.
Δεν θέλω να κανω παραπάνω σχόλια ... απλά εκφράζω αυτό που μου έρχεται αυτή τη στιγμή στο μυαλό με την παρακάτω εικόνα.
Ειδικότερα, όπως εξηγεί στο tvxs.gr, ο κ. Ηλίας Παπαδόπουλος, μέλος του Κινήματος «Δεν Πληρώνω», o K.K., μέλος της Επιτροπής Αγώνα Μενιδίου, περνώντας από τα διόδια της Αττικής Οδού στην Κατεχάκη, δήλωσε αδυναμία πληρωμής και ζήτησε την έκδοση πιστωτικού σημειώματος. «Πρόκειται για δικαίωμά του, μπορεί να περάσει τα διόδια χωρίς να πληρώσει, μεταθέτοντας την ημερομηνία πληρωμής όταν θα μπορέσει, βάσει βεβαίως του χρονοδιαγράμματος που θέτει η κάθε εταιρεία», τονίζει και συνεχίζει: «Η υπάλληλος της Αττικής Οδού αρνήθηκε να εκδώσει πιστωτικό και κράτησε τον κύριο με κλειστή τη μπάρα των διοδίων στο σημείο. Κοντά στο σημείο υπήρχαν άντρες της Τροχαίας, και ο οδηγός τους κάλεσε για να επέμβουν, τονίζοντάς τους πως τον κρατούν παρανόμως».
Η αντίδραση της Τροχαίας, ωστόσο, δεν ήταν καθόλου αυτή που περίμενε ο οδηγός. Η Τροχαία ζήτησε από τον οδηγό να μεταβεί στην άκρη του δρόμου για να μην εμποδίζει. Η μπάρα των διοδίων άνοιξε και ο οδηγός έκανε στην άκρη για να λυθεί το ζήτημα. «Επειδή πέρασε τα διόδια χωρίς να πληρώσει ! , η Τροχαία έκοψε κλήση στον οδηγό, βάσει σχετικής διάταξης του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Ακόμη, του αφαίρεσε άδεια και πινακίδες. Αφού οι ίδιοι του είπαν να κάνει στην άκρη και άνοιξαν τα διόδια», σημειώνει ο κ. Παπαδόπουλος. «Αντί η Τροχαία να αναγκάσει τον υπάλληλο να κόψει πιστωτικό, αφού αυτό που είχε κάνει ήταν παράνομο, είπε στον οδηγό να κάνει στην άκρη για να μην εμποδίζει και στη συνέχεια του έκοψε κλήση επειδή πέρασε... χωρίς να πληρώσει!».
Το αποτέλεσμα ήταν να μεταφερθούν όλοι στο αστυνομικό τμήμα Παπάγου, όπου έσπευσαν άμεσα και άλλα μέλη του Κινήματος «Δεν Πληρώνω». Το μέλος της Επιτροπής Αγώνα Μενιδίου άσκησε μήνυση κατά της υπαλλήλου της Αττικής Οδού και του επόπτη βάρδιας της εταιρείας για παράνομη κατακράτηση και άρνηση έκδοσης νόμιμων φορολογικών στοιχείων. Μήνυση κατατέθηκε και σε βάρος των ανδρών της Τροχαίας για παράβαση καθήκοντος, καθώς «λειτούργησε μεροληπτικά υπέρ της εταιρείας και όχι υπέρ του πολίτη όπως έπρεπε εκείνη την ώρα να πράξει», σημειώνει ο κ. Παπαδόπουλος.
Από την πλευρά της, η εταιρεία απάντησε με αντιμηνύσεις. Σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο, αποτελεί μια συνηθισμένη πρακτική της εταιρείας, ιδιαίτερα τώρα που ολοένα και περισσότερος κόσμος δηλώνει αδυναμία πληρωμής. Μάλιστα, παρόμοιο περιστατικό συνέβη και με πρωταγωνιστή τον ίδιο την περασμένη Παρασκευή, το οποίο κατέληξε επίσης με μηνύσεις εκατέρωθεν. Ο κ. Παπαδόπουλος και άλλα μέλη του Κινήματος κατέθεσαν μηνύσεις για παράνομη κατακράτηση, «διότι δεν έκοβαν πιστωτικό και μας κράτησαν εκεί επί 45 λεπτά μέχρι να παρέμβει η Τροχαία, αφού στη δική μου περίπτωση δεν βρισκόταν κοντά η τροχαία και έπρεπε να την καλέσουμε». Επίσης, για παρακώλυση συγκοινωνιών, «γιατί αφού δεν άνοιγαν τη μπάρα να περάσουμε, παρακωλυόταν η κυκλοφορία των οχημάτων». Η Αττική Οδός, πάλι, μέσω των δικηγόρων της κατέθεσε αντιμηνύσεις επίσης για παρακώλυση συγκοινωνιών, αφού «έπρεπε να σπρώξουμε τη μπάρα, όπως το έχουμε ξανακάνει και να μην περιμένουμε να σας κόψουμε πιστωτικό παρακωλύοντας τη συγκοινωνία, όπως είπαν». Ακόμη, για δυσφήμιση προς την υπάλληλο και τον επόπτη βάρδιας διότι με τις μηνύσεις τους εγκαλούν ότι δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους και τους εκθέτουν στην εργοδοσία. Τέλος, μήνυση για ψευδή καταμήνυση στη βάση ότι δεν κρατήθηκαν 45 λεπτά άλλά 20, όπως προβλέπεται από τις διαδικασίες της Αττικής Οδού για να εκδοθεί η αδυναμία πληρωμής. Ακολούθησε μήνυση για ψευδή καταμήνυση από τα μέλη του «Δεν Πληρώνω», σε απάντηση στις μηνύσεις της εταιρείας.
«Είναι γενικά τακτική της Αττικής Οδού μετά τη δημοσίευση του ΚΟΚ να μην κόβει πιστωτικά στους οδηγούς με τη δικαιολογία ότι έχουν ξαναπεράσει χωρίς να πληρώσουν - κάτι για το οποίο δεν έχουν κανένα δικαίωμα βεβαίως - είτε με οποιαδήποτε άλλη πρόφαση... Αυτό είναι και παράνομη κατακράτηση, δηλαδή ποινικό αδίκημα, και φορολογικό αδίκημα, ως άρνηση έκδοσης φορολογικού στοιχείου. Πλέον η υπόθεση παίρνει το δρόμο της δικαιοσύνης», καταλήγει ο κ. Παπαδόπουλος.
Για την εξυπηρέτηση του δανείου το οποίο έχει χορηγηθεί στον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (Ο.Μ.Μ.Α.) με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου δυνάμει της υπΌ αριθμ. 2/48243/0025/8-8-2007 αποφάσεως του Υφυπουργού Οικονομίας και Οικονομικών (Β΄1587), το Ελληνικό Δημόσιο αναλαμβάνει την υποχρέωση να καταβάλει απευθείας και εμπροθέσμως στην δανείστρια Τράπεζα το ποσό της εκάστοτε οφειλής, σύμφωνα με τους όρους της δανειακής συμβάσεως, χωρίς δικαίωμα αναγωγής ή και συμψηφισμού κατά του Ο.Μ.Μ.Α., και χωρίς εν γένει να διατηρεί αξίωση έναντι του Ο.Μ.Μ.Α. για την αναζήτηση οιουδήποτε ποσού καταβάλλεται από το Ελληνικό Δημόσιο εξ αυτής της αιτίας.
Ανατρέχοντας στην παραπάνω απόφαση, βλέπουμε οτι το ποσό του δανείου το οποίο αναλαμβάνει να ξεπληρώσει το δημόσιο είναι 95.000.000 ευρώ. Και όλα αυτά για να παριστάνουν κάποια παράσιτα τους μαικήνες των τεχνών εις βάρος όλων μας, κουνώντας μας επιπλέον και το δάχτυλο αν τολμήσουμε και διαμαρτυρηθούμε για την λεηλασία των ζωών μας. Το Μέγαρο Μουσικής και μετά τον θάνατο του Λαμπράκη, εξακολουθεί να ΔΟΛιοκρατείται. Ο πρόεδρος του Ιωάννης Μάνος, είναι μέλος του Δ.Σ του ΔΟΛ. Στον ΔΟΛ επίσης ανήκει και ο γνωστός και μη εξαιρετέος Παντελής Καψής, ο οποίος σε ένα από τα εξαίρετα πονήματα του, μας παροτρύνει να αφεθούμε στις καταπραϋντικές ιδιότητες της τέχνης του Μεγάρου:
Αυτό το καταλαβαίνουν ακόμα κι όσοι το πρώτο πράγμα που αισθάνονται σήμερα για την κρίση είναι η οργή - για την ατιμωρησία όσων έκλεψαν, για την υποθήκευση της Ελλάδας από τα χρέη αλλά και για το γενικό ξεχαρβάλωμα. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτήν ακριβώς την δύσκολη περίοδο ο κόσμος αποζητά διεξόδους στην τέχνη- στο Μέγαρο Μουσικής την περασμένη χρονιά είχαμε ρεκόρ συμμετοχής ενώ ανάλογη υποδοχή έχουν όλες οι σοβαρές εκδηλώσεις. Σαν να αντιμάχονται οι δυο μας εαυτοί, κι ακόμα δεν ξέρουμε ποιος θα υπερισχύσει ...;
Tην επόμενη φορά που θα δείτε στο Megaλο κανάλι τους Τρεμο-Πρετεντερ0-Καψήδες να λοιδωρούν και να ειρωνεύονται μέλη του κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, να ξέρετε οτι το κάνουν γιατί αυτοί δεν είναι τσαμπατζήδες. Τα γραμμάτια τους τα εξοφλούν στο ακέραιο ...
Σηκώνουμε τα χρήματα μας ΟΛΟΙ από τις τράπεζες και τρέχουμε!
Πηγή: http://tiresias-press.blogspot.com/
Η κυβέρνηση και τα μεγάλα κεφάλαια που υπηρετεί δεν φοβούνται τις οργανωμένες ειρηνικές πορείες που οργανώνονται για εκτόνωση της κοινωνίας μέσα απο μερικές βρισιές και φάσκελα.
Ο Γιωργάκης άλλωστε έχει πει οτι οι Έλληνες καλά κάνουν και διαδηλώνουν κι αυτός αν δεν ήταν πρωθυπουργός το ίδιο θα έκανε...
Τι σημαίνουν όλα αυτά ;; Οι οργανωμένες πορείες λειτουργούν ως "εξαέρωση" της κοινωνικής "χύτρας" που βράζει. Έχετε σκεφτεί όμως τι είναι εκείνο που τους τρομάζει πραγματικά ;;;
Τα ασφαλιστικά ταμεία και οι κόποι των Ελλήνων φαγώθηκαν και ο Λοβέρδος δήλωσε επισήμως τη φράση "Δεν υπάρχει σάλιο".
Tο σάπιο πολιτικό σύστημα έφαγε λεηλάτησε και για μια ακόμη φορά ξαναφόρεσε τη μάσκα της επανίδρυσης του ανύπαρκτου κράτους και της δήθεν κάθαρσης (σενάριο αλά Καραμανλής και ΣΙΑ Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης)
Με συμμάχους τους διαμορφωτές κοινής γνώμης (ΜΜΕ) προσπαθούν να πείσουν δια της πλύσης εγκεφάλου να του πληρώσουμε λοιπόν πάλι εμείς τα "φαγωμένα" που απο την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου ακούμε τη λέξη "λιτότητα"
Όταν όλες οι κυβερνήσεις των "εθνοσωτήρων" λεηλάτησαν τους κόπους του λαού , άδειασαν τα ταμεία , πλούτισαν και βούλη-αξαν τη χώρα καταχρεώνοντας και τις επόμενες γενεές σε μια Ελλάδα που προσπαθούν να διαλύσουν στο όνομα της παγκοσμιοποίησης
Για τους λόγους αυτούς αντιδρούμε και περνάμε το μήνυμα που θα αποτελέσει αφορμή να ακολουθήσουν και άλλοι λαοί της Ευρώπης. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ !!!
Όσο μπορείτε μην πληρώνετε , μην συμβιβάζεστε , μην σας παραμυθιάζουν.
Τιμωρήστε τους ... Αφήστε τους να "πνιγούν" ψάχνοντας για λεφτά.
Κάντε αναζήτηση στο google: "bank run".
Τότε θα καταλάβετε ότι ο πρωθυπουργός δεν φοβάται ούτε μολότοφ, ούτε πέτρες, ούτε βόμβες και πολύ περισσότερο δεν φοβάται το βρισίδι που τρώει κάθε μέρα. Αυτό που φοβάται, αυτό που τρέμει, αυτό που τον κάνει να μην κοιμάται, είναι ο εφιάλτης ενός "bank run"!
Τι είναι αυτό;;;
RUN=ΤΡΕΧΩ & BANK=ΤΡΑΠΕΖΑ. Δηλαδή να τρέξουν όλοι στην τράπεζα και να πάρουν τις καταθέσεις τους!
Γιατί;
Είναι πολύ απλό: Έχετε την εντύπωση ότι οι τράπεζες σας δανείζουν χρήματα που έχουν από τις καταθέσεις των άλλων; Σας δανείζουν, με τοκογλυφικό επιτόκιο και με τις πλάτες της κυβέρνησης, λεφτά που ΚΑΝΕΙΣ δεν έχει! Όταν εσύ συνάπτεις ένα δάνειο αυτοί πατάνε μερικά κουμπιά στο πληκτρολόγιο και "εξ' ουρανού" χιλιάδες ευρώ μπαίνουν στον λογαριασμό σου. ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΕ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ...;
Γιαυτό και αν πάνε όλοι ταυτόχρονα να σηκώσουν τα λεφτά τους, οι τράπεζες θα καταρρεύσουν! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑ ΔΩΣΟΥΝ και σε χρεώνουν με αστρονομικά επιτόκια για λεφτά που ΕΣΥ δανείστηκες από κεφάλαια που ΑΥΤΟΙ δεν έχουν! Απλά στηρίζονται στο γεγονός ότι ποτέ δεν θα πάνε όλοι ταυτόχρονα να σηκώσουν τα λεφτά τους από τους λογαριασμούς τους ...;
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΧΙΛΕΙΑ ΠΤΕΡΝΑ ΤΟΥΣ.
Και έχει όνομα η φτέρνα! Την λένε "bank run". Δεν απορείς πως είναι δυνατόν ΟΛΕΣ οι χώρες του πλανήτη να έχουν χρέος;;; Σε ΠΟΙΟΝ χρωστάνε; Είναι μια νόμιμη πυραμίδα-φούσκα αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο και με την στήριξη των κυβερνήσεων. Δεν με πιστεύετε; Κάντε μια αναζήτηση στο google: "Fractional reserve banking How it works" και διαβάστε το άρθρο στην wikipedia.
Μορφωθείτε αντί να πετάτε πέτρες. Μορφωθείτε αντί να σκοτώνετε πισώπλατα όπως σκοτώνουν οι τρομοκράτες. Μορφωθείτε αντί να πετάτε μολότοφ και να σκοτώνετε αθώους ανθρώπους στην "marfin". Με μολότοφ δεν κλείνει η "marfin". Με μολότοφ πεθαίνουν αθώοι συνάνθρωποι μας.
Όσο περισσότερη βία χρησιμοποιείς τόσο πιο πολύ θα είσαι σκλάβος των συμφερόντων των αφεντικών σου!
ΕΑΝ ΠΑΡΕΙΣ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΛΕΙΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΡΩΜΑ ΣΟΥ, ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΣΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟ! Νομιμότατα και συνταγματικά! Θα τους νικήσεις με τα ίδια τους τα όπλα με τα οποία τώρα σου πίνουν το αίμα.
ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ!
Ακούστε τώρα και αυτό: Θέλετε να δημιουργήσετε παγκόσμια αλλαγή; Εάν το χρέος της μικρής Ελλαδίτσας έριξε τον Dow Jones, η ανάληψη των χρημάτων σας από τις τράπεζες θα τον καταποντίσει!
ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΛΟΣ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΕΙ!
Πάρτε τα χρήματα σας από τις τράπεζες και γίνετε εσείς, η αρχή του ντόμινο που θα αλλάξει τον κόσμο! Αυτόν που έχτισαν οι αρχαίοι Έλληνες τον κατέστρεψαν οι τράπεζες και οι διεθνώς διεφθαρμένοι πολιτικοί.
"Είμαι αστυνομικός, είμαι εξοργισμένος και δεν πληρώνω ούτε εγώ διόδια"
"Είμαι αστυνομικός, είμαι εξοργισμένος και δεν πληρώνω ούτε εγώ διόδια"
Είμαι αστυνομικός και υπηρετώ σέ μάχιμη υπηρεσία . Έχω υποστεί μείωση του μισθού μου κατά 150 ευρώ, επίσης και στα δώρα. Επίσης και στό ασφαλιστικό ζημιώθηκα όπως όλοι οι Έλληνες.
ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΕΙΝ.
Γι' αυτό είμαι εξοργισμένος διότι με αναγκάζουν...
(αν αρνηθείς εκτέλεση εντολής τείθεσε σε διαθεσιμότητα και μετά αποτάσσεσαι από το σώμα) να έρθω αντιμέτωπος με πολίτες πού αγωνίζονται και για τά δικά μου αιτήματα..
Βγάζουν διαταγές για τους αγρότες (όταν οί οικογένειες μας είναι αγρότες) που δέν έχουν βγεί ούτε επί χούντας κάθονται στα γραφεία τους και στέλνουν εμένα να βγάλω τό φίδι από την τρύπα.
Με στέλνουν στην Κερατέα να αντιμετωπίσω ανθρώπους με δίκαια αιτήματα όπου τραυματίζονται κάθε μέρα και πολίτες και αστυνομικοί (οί οποίοι έχουν διαταχθεί).
Είμαι εξοργισμένος γιατί με βάζουν απέναντι σε όλες τίς κοινωνικές ομάδες ενώ έπρεπε να διαδηλώνω μαζί τους και ΑΥΤΟΙ κάθονται στα γραφεία τους και το διασκεδάζουν. (ΟΠΟΥ ... ΑΥΤΟΙ= ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ).
ταχαλια
Οι αρμοδιότητές μου: έλεγγχος καταστημάτων - πολεοδομικά - επίδοση εγγράφων - επίδοση στρατιωτικών εγγράφων - έλεγχος βιβλίων ρεπώ οδηγών λεωφορείων - ειδικών αδειών ταξί - τιμολογίων δελτίων αποστολών - κ.α .πού ανήκουν σέ άλλα υπουργεία.
Τέλος είμαι εξοργισμένος διότι με υποχρεώνουν στέλνοντας με να προστατεύσω Ανωνυμες Εταιρείες (Βλέπε π.χ. Ολυμπιακός), να επιβάλλω πρόστιμα για τά διόδια και στα Μ.Μ.Μ. να έρχομαι αντιμέτωπος και με άλλες κοινωνικές ομάδες και το σοβαρότερο να ΓΙΝΟΜΑΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ..
Υ.Γ. ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΔΙΟΔΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Π.Ι.
πηγη:http://epitropesdiodiastop.blogspot.com
Το πείραμα με το βιολιστή στο μετρό
Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου του 2007, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό, δίπλα σε έναν κάδο σκουπιδιών και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.
Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός. Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι -χωρίς καμία εξαίρεση- τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους. Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν -έστω και για λίγο- μόνο 6 άνθρωποι, σε σύνολο περίπου χιλίων. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολάρια.
Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση, εκτός από μία γυναίκα. Αυτό που δεν ήξερε κανείς, ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell (Τζόσουα Μπελ), ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius (Στραντιβάριους) αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός «φθηνού» εισιτηρίου ήταν 100 δολάρια.
Ο Bell αμoίβεται με περίπου 1000 δολάρια το λεπτό! Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης, περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;».
Συλλογική αγωγή για το καθεστώς των διοδίων, κατέθεσε από κοινού με άλλες Ενώσεις Καταναλωτών, το Ινστιτούτο Καταναλωτή. Όπως σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση, ''η νομική αυτή παρέμβαση του ΙΝΚΑ εντάσσεται στον αγώνα των πολιτών εναντίον του μέτρου μέχρι την οριστική κατάργησή του, όπως παλαιότερα έγινε με τις παρασιτικές παρκοεταιρείες'' και προστίθεται ότι ''την ώρα που όλος ο λαός μαστίζεται από την άγρια κρίση, το κλείσιμο της παραγωγικής επιχείρησης, την ανεργία, το βούλιαγμα της αγροτικής παραγωγής, τη φτώχεια και την υπερχρέωση, κάποιοι εργολάβοι, φαίνεται έχουν τον τρόπο, να διατηρούν την ασυλία για τα υπερκέρδη τους, σε βάρος όλου του Ελληνικού Λαού. Απειλούν μάλιστα να αλλάξουν και τον ΚΟΚ για να μετατρέψουν την Αστυνομία σε εισπρακτική εταιρεία των εργολάβων''.
Οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν τα παρακάτω όσον αφορά τα Διόδια:
· Οι δρόμοι έχουν φτιαχτεί με τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη και μπορούν να συντηρούνται θαυμάσια από το κράτος.
· Η εκχώρηση των περισσοτέρων ελληνικών δρόμων έγινε με τριτοκοσμικές συμβάσεις όπως και τα ποσοστά π.χ.:
(Α) περίπου 40% απευθείας χρηματοδότηση από το κράτος, δηλαδή από τον φορολογούμενο πολίτη.
(Β) 50% δάνεια με την εγγύηση του Ελληνικού Κράτους, δηλαδή του φορολογούμενου πολίτη.
(Γ) ένα μικρό ποσοστό 10% χρήματα από την ίδια την εταιρεία!
· Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις ζητούν προκαταβολικά πληρωμή διοδίων για έργα που θα γίνουν - εξ ου και το γνωστό ανέκδοτο με τον τυροπιτά που ζητά το αντίτιμο της τυρόπιτας που θα σερβίρει μετά από ένα χρόνο.
· Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις ζητούν διόδια για έργα που έληξε ο χρόνος παράδοσης και μένουν ακόμα καρμανιόλες, χωρίς ούτε τους προβλεπόμενους παράλληλους δρόμους.
Την ώρα που όλος ο Ελληνικός Λαός μαστίζεται από την άγρια κρίση, το κλείσιμο της παραγωγικής επιχείρησης, την ανεργία, το βούλιαγμα της αγροτικής παραγωγής, τη φτώχεια και την υπερχρέωση, κάποιοι εργολάβοι, φαίνεται έχουν τον τρόπο, να διατηρούν την ασυλία για τα υπερκέρδη τους, σε βάρος όλου του Ελληνικού Λαού.
ΝΤΡΟΠΗ!
Να μπει τέλος στη συνεργασία του κυβερνήσεων με την δικτατορία των εργολάβων!
Τα χρήματα και οι πόροι, να διατεθούν σε παραγωγικές επιχειρήσεις.
ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΙΤΖΗΔΕΣ !!!
ΥΓ: Την Τετάρτη 04/05/2011 Συζητείται η Συλλογική Αγωγή του ΙΝΚΑ για τα Διόδια, στο Πρωτοδικείο Αθηνών, να είμαστε όλοι εκεί.
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ! ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ! του ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ
Ένα θεατρικό έργο (ηχογραφημένο για το ραδιόφωνο) τόσο επίκαιρο λες και γράφτηκε σήμερα!
Μία απολαυστική σάτιρα που δεν πρέπει να χάσετε !
Μπορείτε να το κατεβάσετε άμεσα από εδώ:
http://hotfile.com/dl/100909827/0b8f215/Den_Plirwnw_Den_Plriwnw_-_Dario_Fo.mp3.html
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗΣ: 1986 (10 Νοεμβρίου)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Άννα Βαρβαρέσσου - Τζόγια
ΜΟΥΣΙΚΗ: Βασίλης Δημητρίου
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Στέφανος Ληναίος
ΠΑΙΖΟΥΝ: Στέφανος Ληναίος, Έλλη Φωτίου, Σταύρος Ξενίδης, Χριστίνα Στόγια, Δημήτρης Πετράτος, Ζαφείρης Γαλάνης, Γιώργος Καρμάτης
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 2 ώρες και 10 λεπτά
Το έργο ανέβηκε το 1979 στο θέατρο ΑΛΦΑ από τον Στέφανο Ληναίο και την Έλλη Φωτίου. Η επιτυχία της παράστασης ήταν μεγάλη, κι έτσι το έργο συνεχίστηκε μέχρι το 1981.
ΥΠΟΘΕΣΗ
Σε μια γειτονιά του Μιλάνου, η Ρόζα επιστρέφει στο σπίτι της με τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ. Διηγείται στην φίλη της Μαρία τα περιστατικά που συνέβησαν στο κατάστημα με τον διευθυντή εξαιτίας της αύξησης των τιμών. Οι πελάτες κατάφεραν να πληρώσουν με τις παλιές τιμές φωνάζοντας «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ». Η Ρόζα προσπαθεί να εξαφανίσει τις πολλές σακούλες με τα ψώνια σκεπτόμενη την αντίδραση του συζύγου της. Έτσι, τα βάζει κάτω από το κρεβάτι της και κάτω από το φόρεμα της Μαρίας..
Ο Ντάριο Φο (24 Μαρτίου 1926 ) είναι ένας Ιταλός θεατρικός συγγραφέας, ευθυμογράφος, ηθοποιός, θεατρικός σκηνοθέτης και συνθέτης. Πήρε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας το 1997. Χρησιμοποιεί τεχνικές της κομέντια ντελ' άρτε και συνεργάζεται στενά με τη σύζυγό του Φράνκα Ράμε.
Πρώτα χρόνια
Ο Φο γεννήθηκε στο Λεγκιούνο-Σαντζιάνο, στην επαρχία του Βαρέζε, κοντά στην ανατολική πλευρά της λίμνης Λάγκο Ματζιόρε. Ο πατέρας του Φελίτσε ήταν διευθυντής των ιταλικών σιδηροδρόμων και η οικογένεια άλλαζε συχνά κατοικία λόγω των μεταθέσεων του. Ο Φελίτσε ήταν επίσης ερασιτέχνης ηθοποιός και σοσιαλιστής. Ο Ντάριο έμαθε την τέχνη της διήγησης απ' την γιαγιά του και από Λομβαρδούς ψαράδες και φυσητές γυαλιού.
Το 1940, μετακόμισε στο Μιλάνο για να σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Brera Art Academy, αλλά ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τού χάλασε τα σχέδια. Η οικογένειά του πήρε μέρος στην αντιφασιστικό αγώνα και λέγεται πως βοηθούσε τον πατέρα του να φυγαδεύει πρόσφυγες και στρατιώτες των Συμμάχων στην Ελβετία. Κοντά στο τέλος του πολέμου, ο Φο στρατολογήθηκε στο στρατό της Δημοκρατίας του Σαλό, αλλά δραπέτευσε και κατάφερε να κρυφτεί για το υπόλοιπο του πολέμου.
Μετά τον πόλεμο, συνέχισε τις σπουδές αρχιτεκτονικής στο Μιλάνο. Εκεί αναμείχθηκε με τα λεγόμενα μικρά θέατρα {teatri piccoli), στα οποία άρχισε να παρουσιάζει τους αυτοσχέδιους μονολόγους του. Το 1950 άρχισε να εργάζεται στο θέατρο του Φράνκο Παρέντι, και σταδιακά εγκατέλειψε την εργασία του ως βοηθός αρχιτέκτονα.
Η δεκαετία του '50 και η σχέση με την Φράνκα Ράμε
Το 1951 ο Φο συναντάει τη Φράνκα Ράμε, γόνο θεατρικής οικογένειας, όταν δούλευαν μαζί στην παραγωγή της επιθεώρησης Εφτά ημέρες στο Μιλάνο. Μετά από λίγο καιρό, αρραβωνιάστηκαν. Τον ίδιο χρόνο προσκλήθηκε να παρουσιάσει τη ραδιοφωνική εκπομπή Κοκορίκο στη RAI, το εθνικό ραδιόφωνο της Ιταλίας. Έκανε 18 σατιρικούς μονολόγους όπου μετέτρεπε βιβλικές ιστορίες σε πολιτική σάτιρα. Οι αρχές, σκανδαλισμένες, ακύρωσαν την εκπομπή.
Το 1953 γράφει και σκηνοθετεί το σατιρικό έργο Δάχτυλο στο μάτι (Il dito nell'occhio). Μετά από αρχική επιτυχία, η κυβέρνηση και η εκκλησίααντιδρούν και εν συνεχεία η θεατρική ομάδα με δυσκολία έβρισκε θέατρο όπου μπορούσε να παίξει. Παρ' όλα αυτά, το έργο έτυχε θερμής υποδοχής απ' το κοινό.
Η Φράνκα Ράμε και ο Ντάριο Φο παντρεύτηκαν στις 24 Ιουνίου 1954. Ο Φο δούλευε στο Μικρό Θέατρο (Piccolo Teatro) στο Μιλάνο και παρόλο που η σάτιρά του υπέφερε όλο και πιο πολύ απ' τη λογοκρισία, συνέχιζε να παραμένει δημοφιλής.
Το 1955 ο Φο και η Ράμε δούλεψαν σε κινηματογραφικές παραγωγές στη Ρώμη. Ο Φο έγινε σεναριογράφος και δούλεψε σε πολλές παραγωγές, συμπεριλαμβανομένων και μερικών του Ντίνο ντε Λαουρέντις. Ο γιος τους Τζάκοπο, γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου του ίδιου έτους. Η Ράμε δούλευε στο Τέατρο Στάμπιλε στο Μπολτσάνο. Το 1956 ο Φο κι η Ράμε έπαιξαν μαζί στην ταινία του Κάρλο Λιτσάνι, Ο περίεργος (Lo svitato). Κι άλλες ταινίες ακολούθησαν.
Το 1959 γυρίζουν στο Μιλάνο και ιδρύουν τη θεατρική ομάδα Ντάριο ΦοΦράνκα Ράμε. Ο Φο έγραφε σενάρια, έπαιζε, σκηνοθετούσε, και σχεδίαζε τα κουστούμια και τα σκηνικά. Η Ράμε ανάλαβε τις διοικητικές δουλειές. Η ομάδα έκανε πρεμιέρα στο Μικρό Θέατρο και μετά άρχισε, για πρώτη φορά, τις ετήσιες τουρνέ της σ' ολόκληρη την Ιταλία.
Η δεκαετία του '60 και η επιτυχία
Το 1960 κερδίζουν την εθνική αναγνώριση με το Οι Αρχάγγελοι δεν Παίζουν Φλίπερ στο θέατρο Οντεόν του Μιλάνο. Κι άλλες επιτυχίες ακολουθούν. Το 1961 τα θεατρικά έργα του αρχίζουν να παίζονται σε Σουηδία και Πολωνία.
Το 1962 γράφει και σκηνοθετεί την εκπομπή Καντσονίσιμα στη RAI. Ο Φο χρησιμοποιεί το σόου για να περιγράψει τη ζωή των απλών ανθρώπων και γρήγορα γίνεται επιτυχία. Ένα επεισόδιο για ένα δημοσιογράφο που σκοτώθηκε απ' τη Μαφία ενόχλησε τους πολιτικούς που είχε ως συνέπεια ο Φο και η Ράμε να λάβουν απειλές κατά της ζωής τους και να μπουν κάτω από αστυνομική προστασία. Φεύγουν απ' την εκπομπή όταν η RAI αρχίζει να λογοκρίνει το πρόγραμμα. Η ιταλική ένωση ηθοποιών καλεί τα μέλη της να αρνηθούν να τους αντικαταστήσουν. Απαγορεύεται η εμφάνισή τους στη RAI για τα επόμενα 15 χρόνια. Συνεχίζουν να παίζουν στο Οντεόν.
Το 1962 το έργο τους για τον Χριστόφορο Κολόμβο ενοχλεί ακροδεξιές ομάδες και προκαλεί βίαιες επιθέσεις. Το ιταλικό κομμουνιστικό κόμματούς προμηθεύει σωματοφύλακες.
Το La Signora e da buttare (1967) είχε σχόλια για τον πόλεμο του Βιετνάμ, τον Λι Χάρβι Όσβαλντ και τη δολοφονία του Κένεντι. Η κυβέρνηση τωνΗΠΑ το θεώρησε ασέβεια προς τον πρόεδρο Τζόνσον, και ο Φο δεν μπορούσε να βγάλει αμερικανική βίζα για πολλά χρόνια μετά.
Ο Φο έγινε διεθνώς διάσημος όταν το έργο του Οι Αρχάγγελοι δεν Παίζουν Φλίπερ παίχτηκε στο Ζάγκρεμπ (τότε στη Γιουγκοσλαβία).
Το 1968 ο Φο και η Ράμε ιδρύουν την θεατρική κολλεκτίβα Νέα Σκηνή (Associazione Nuova Scena) με κινούμενες σκηνές θεάτρου. Στο Μιλάνο μετέτρεψαν ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο σε θέατρο.
Ο Ντάριο Φο αφαίρεσε τα δικαιώματα που απαιτούνταν για να παιχτούν τα έργα του στην Τσεχοσλοβακία μετά την συντριβή της Άνοιξης της Πράγας από δυνάμεις της συνθήκης της Βαρσοβίας σαν διαμαρτυρία, και αρνήθηκε να δεχτεί τη λογοκρισία που απαιτούσαν οι Σοβιετικοίλογοκριτές. Οι παραγωγές έργων του στο Ανατολικό μπλοκ σταμάτησαν.
Το 1969 παρουσίασε για πρώτη φορά το Μίστερο Μπούφο, ένα θεατρικό έργο μονολόγων βασισμένο στη μείξη μεσαιωνικών έργων και τοπικών προβλημάτων. Είχε επιτυχία και έκανε 5.000 παραστάσεις ακόμα και σε γήπεδα. Ο Μίστερο Μπούφο επηρέασε πολλούς νέους ηθοποιούς και συγγραφείς: μπορεί να θεωρηθεί σαν η ιδρυτική στιγμή αυτού που οι Ιταλοί αποκαλούν αφηγηματικό θέατρο teatro di narrazione, ένα είδος θεάτρου στο οποίο δεν υπάρχουν ηθοποιοί που παίζουν ένα δραματικό ρόλο, ένα θέατρο παρόμοιο με το λαϊκό παραμύθι. Οι πιο διάσημοι Ιταλοί παραμυθάδες είναι οι Μάρκο Παολίνι, Λάουρα Κουρίνο, Ασάνιο Σελεστίνι, Ντάβιντε Ένια και Αντρέα Κοζεντίνο.
Η δεκαετία του '70
Το 1970 ο Φο και η Ράμε άφησαν τη Νέα Σκηνή λόγω πολιτικών διαφορών. Ξεκίνησαν την τρίτη τους θεατρική ομάδα, Collettivo Teatrale La Comune.
Παρήγαγαν έργα (βασισμένα στον αυτοσχεδιασμό) για τα σύγχρονα προβλήματα με πολλές αναθεωρήσεις. Ο Τυχαίος Θάνατος ενός Αναρχικού(1970) ασκούσε κριτική στην κατάχρηση εξουσίας του συστήματος δικαιοσύνης. Ο Φο το έγραψε μετά από μια τρομοκρατική επίθεση από ακροδεξιούς στην Εθνική Αγροτική Τράπεζα (Banca Nazionale dell'Agricoltura) στο Μιλάνο. Το Φενταγίν (1971 ήταν ένα θεατρικό έργο για την ασταθή κατάσταση στα παλαιστινιακά εδάφη και οι ηθοποιοί αποτελούνταν από πραγματικά στελέχη της PLO. Από το 1971 ως το 1985, η θεατρική ομάδα δώρισε μέρος των εισπράξεών της για την υποστήριξη απεργιών του ιταλικών συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Το 1973 η ομάδα μετακομίζει στο Σινεμά Ροσίνι στο Μιλάνο. Όταν ο Φο άσκησε κριτική στην αστυνομία σε ένα από τα έργα του, ακολούθησαν αστυνομικές επιδρομές και η λογοκρισία αυξήθηκε. Στις 8 Μαρτίου, μια νεοφασιστική ομάδα απήγαγε τη Φράνκα Ράμε, βασανίζοντάς την καιβιάζοντας την. Η Ράμε επέστρεψε στη σκηνή μετά από δύο μήνες με νέους αντιφασιστικούς μονολόγους.
Αργότερα τον ίδιο χρόνο, η ομάδα κατέλαβε ένα εγκαταλελειμμένο εμπορικό κτίριο στο κέντρο του Μιλάνο και το ονόμασε Παλατάκι Liberty (Ελευθερία) (Palazzina Liberty). Άνοιξαν το Σεπτέμβρη με το Λαϊκός Πόλεμος στη Χιλή (Guerra di popolo in Cile), ένα έργο για μια εξέγερση ενάντια στην χιλιανή στρατοκρατική κυβέρνηση. Γράφτηκε μετά το θάνατο του Σαλβαντόρ Αλιέντε. Ο Φο συνελήφθη όταν προσπάθησε να αποτρέψει την αστυνομία να σταματήσει την παράσταση. Το έργο του Δεν πληρώνω! Δεν πληρώνω! 1974 ήταν μια φάρσα για το κίνημα αυτοδιαχείρισης όπου γυναίκες (και άντρες) έπαιρναν ότι ήθελαν από την αγορά, πληρώνοντας μόνο ότι μπορούσαν. Το 1975 έγραψε το Φανφάνι ράπιτο (Fanfani rapito) προς υποστήριξη ενός δημοψηφίσματος υπέρ της νομιμοποίησης της έκτρωσης. Τον ίδιο χρόνο αυτός και η Ράμε επισκέφτηκαν την Κίνα. Το 1975 ο Φο προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ για πρώτη φορά.
Το 1976 ο νέος διευθυντής της RAI προσκαλεί το Φο να κάνει ένα καινούριο πρόγραμμα, Το Θέατρο του Ντάριο (Il Teatro di Dario). Εντούτοις, όταν η δεύτερη έκδοση του Μίστερο Μπούφο παρουσιάζεται στην τηλεόραση το 1977, το Βατικανό το θεωρεί "βλάσφημο" και οι Ιταλοί ακροδεξιοί άρχισαν να γκρινιάζουν ξανά. Παρ' όλα αυτά, η Φράνκα Ράμε, έλαβε το βραβείο IDI σαν η καλύτερη τηλεοπτική ηθοποιός.
Το 1978 ο Φο κάνει την τρίτη έκδοση του Μίστερο Μπούφο. Ξαναγράφει και σκηνοθετεί το Η Ιστορία ενός Στρατιώτη (La storia di un soldato), βασισμένο σε μια όπερα του Στραβίνσκι. Αργότερα διασκευάζει, επίσης, όπερες του Ροσίνι. Γράφει κι ένα έργο για το θάνατο του Άλντο Μόρο, το οποίο ποτέ δεν παίχτηκε δημόσια.
Οι δεκαετίες '80 και '90 και το βραβείο Νόμπελ
Το 1980 ο Φο και η οικογένεια του βρίσκουν ένα νέο καταφύγιο, το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Αλκατράζ (Libera Universita di Alcatraz), στους λόφους κοντά στο Γκούμπιο και την Περούτζια. Αγόρασαν την κοιλάδα κομμάτι-κομμάτι. Το "καταφύγιο", επί του παρόντος, το διαχειρίζεται ο Τζάκοπο Φο.
Το 1981 το America Repertory Theater του Κέιμπριτζ προσκάλεσε τον Φο να πάρει μέρος στο Φεστιβάλ Ιταλικού Θεάτρου στη Νέα Υόρκη. Τουπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ αρχικά αρνήθηκε να του παραχωρήσει βίζα αλλά αργότερα, το 1984, συμφώνησε να του δώσει μία για 6 μέρες μετά από διαμαρτυρίες Αμερικανών συγγραφέων. Το 1985 τους παραχωρήθηκε ακόμη μία και έπαιξαν στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, στο θέατρο του πανεπιστημίου του Νιού Χέιβεν, στο Κέντρο του Κένεντι στην Ουάσινγκτον, στο Θέατρο των Εθνών στη Βαλτιμόρη και στο θέατροΤζόυς της Νέας Υόρκης.
Το 1989 έγραψε Γράμμα απ' την Κίνα (Lettera dalla Cina) σε διαμαρτυρία για τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν. Τον ίδιο χρόνο ήταν ο πρώτος Ιταλός που σκηνοθέτησε στην Κομεντί Φρανσέζ (Comedie Francaise).
Το 1981 πήρε το βραβείο Σόννινγκ απ' το πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, το 1985 το βραβείο Premio Eduardo, το 1986 το βραβείο Όμπι στην Νέα Υόρκη και το 1987 το βραβείο Agro Dolce. Στις 9 Οκτωβρίου του 1997 τού απενεμήθη το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας.
Στις 17 Ιουλίου του 1995, ο Φο έπαθε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο και έχασε σχεδόν όλη την όρασή του. Η Ράμε τον αντικατέστησε στις παραγωγές για ένα διάστημα. Ο Φο ανένηψε σε ένα χρόνο.
Στα έργα του έχει ασκήσει κριτική, μεταξύ των άλλων, στην πολιτική της Καθολικής εκκλησίας για τις αμβλώσεις, τις πολιτικές δολοφονίες, το οργανωμένο έγκλημα, την πολιτική διαφθορά και το Μεσανατολικό. Τα έργα του συχνά βασίζονται στον αυτοσχεδιασμό, στο ύφος της commedia dell'arte. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες.
Το 2006, ο Φο έκανε μια αποτυχημένη προσπάθεια να εκλεγεί δήμαρχος του Μιλάνο, την πιο σημαντική, οικονομικά πόλη της Ιταλίας. Ο Φο, που πήρε πάνω απ' το 20% των ψήφων, υποστηριζόταν από την Κομμουνιστική Επανίδρυση.
Εργογραφία
Δάχτυλο στο μάτι (Il dito nell'occhio, 1953 )
- Οι Αρχάγγελοι δεν Παίζουν Φλίπερ (Gli arcangeli non giocano a flipper, 1959 )
- Είχε δυο Πιστόλια (με Άσπρα και Μαύρα Μάτια) (Aveva due pistole dagli occhi bianchi e neri, 1960 )
- Αυτός που Κλέβει ένα Πόδι Έχει Τύχη στην Αγάπη (Chi ruba un piede θ fortunato in amore, 1961)
- Μίστερο Μπούφο (Mistero Buffo, 1969)
- Ο Εργάτης Ξέρει 300 Λέξεις το Αφεντικό 1000, Γι' αυτό Είναι Αφεντικό (L'operaio conosce 300 parole il padrone 1000 per queato lui e il padrone, 1969)
- Ο Τυχαίος Θάνατος ενός Αναρχικού (Morte accidentale di un anarchico, 1970)
- Φενταγίν (Fedayin, 1971)
- Δεν Πληρώνω! Δεν Πληρώνω! (Non si paga, non si paga!, 1974)
- Η Μαριχουάνα της Μαμάς Είναι πιο Γλυκιά (La marijuana della mamma θ la piu bella, 1976)
- Όλο Σπίτι, Κρεβάτι κι Εκκλησία (Tutti casa letto e chiesa, 1977 )
- Η Ιστορία μιας Τίγρης κι Άλλες Ιστορίες (Storia della tigre et altre storie, 1978 )
- Η Όπερα του Ζητιάνου, (L'opera dello sghignazzo, 1981 )
- Μια Μάνα (Una madre, 1982 )
- Το Ανοιχτό Ζευγάρι (Coppio aperta, 1983)
- Ελισάβετ: Γυναίκα Κατά Λάθος (Quasi per caso una donna: Elisabetta, 1984)
- Το Ημερολόγιο της Εύας (Diario di Eva, 1984)
- Ένας Ήταν Γυμνός κι ο Άλλος Φόραγε Φράκο (L΄uomo nudo e l΄uomo in frak, 1985)
- Ο Πάπας και η Μάγισσα (Il papa e la strega, 1989)
- Ο Ανώμαλος Δικέφαλος (L'anomalo Bicefalo, 2003)
Ταξιδευτής